Zo klinken hart en ziel van de Stones

Crosseyed Heart is de beste soloplaat van de Stones-legende Keith Richards. Rafelig, hoekig en liefdevol.

Keith Richards, „still at large” op de beste soloplaat uit zijn Stonesbestaan. Foto PR/Marc Seliger

Nu de Rolling Stones zich gereed maken om eind dit jaar de studio in te gaan voor de eerste nieuwe opnamen sinds A Bigger Bang uit 2005, grijpt Keith Richards zijn kans. Hij komt vrijdag met zijn derde soloalbum Crosseyed Heart. En dat tussen de bedrijven door van de wereldtournee die de Stones maken om hun vijftigjarig bestaan te vieren.

Er is veel voor nodig om Keith Richards uit het denkbeeldige oefenhok van de Rolling Stones te krijgen, zegt de 71-jarige gitarist bij het verschijnen van zijn langverwachte eerste soloplaat na Main Offender uit 1992. Zelfs de harde kritiek op Mick Jagger die hij uitte in zijn autobiografie Life (2010) was erop gericht om de zanger wakker te schudden en tot nieuwe Stonesactiviteiten te dwingen.

Ondanks zijn werkzaamheden rond de tournee van de Stones bleef Keith Richards actief met de muzikanten van zijn soloband The X-pensive Winos. Met drummer/producer Steve Jordan, gitarist Waddy Wachtel en hijzelf op bas en alle andere instrumenten werkte ‘The Human Riff’ in etappes aan de vijftien nummers van Crosseyed Heart, een album dat desondanks een grote coherentie laat horen in zijn breed gedragen liefde voor blues, rock-’n-roll, country, soul en reggae, de muziekstijlen die Keith Richards vormden tot het hart en de ziel van de muziek van de Rolling Stones.

Anders dan Mick Jagger (72) doet Keith Richards geen moeite om zich jonger voor te doen dan hij is. De kracht van Crosseyed Heart schuilt in de relaxte overtuigingskracht waarmee hij met hoekig gitaarspel en gruizige zang zijn muziekliefde uitdraagt. Tussen de akoestische deltablues van het titelnummer en de smachtende Memphissoul van Lover’s Plea komt een scala van stijlen voorbij, van berustende country in Robbed Blind tot de losjes uit de pols geschudde rockers Heartstopper en Blues in the Morning. Alle nummers hadden ook door de Stones gespeeld kunnen worden, zegt Richards, „maar daarvoor moet je die gasten eerst bij elkaar in een studio zien te krijgen”.

Keith kon daar niet op wachten. In liefdevolle covers van Gregory Isaacs’ Love Overdue en Leadbelly’s Goodnight Irene betuigt hij zijn schatplichtigheid aan reggae en folk. Norah Jones brengt een zwoel tegenwicht bij Richards’ knoestige zang in de ballade Illusion, die het toneel verlegt naar een rokerige nachtclub met twee door het lot aan elkaar gekoppelde lounge lizards rond de piano. Crosseyed Heart telt meer goed gelukte gastbijdragen, zoals de engelenzang van Aaron Neville en het soulorgel van Charles Hodges, opgenomen in de Hi-Studio van Willie Mitchell.

Keith Richards zingt over liefde, verraad en de autoriteiten die hem zijn leven lang al achter de broek zitten. „I’m still at large”, hij is nog altijd vrij, gromt Keith Richards triomfantelijk in Nothing on Me. Niemand kon de piratenkoning van de rock-’n-roll aan banden leggen, zeker niet nu hij de beste soloplaat uit zijn rijke Stonesbestaan heeft afgeleverd.

    • Jan Vollaard