De droeve glimlach

Vader en babysitter: het is tegenwoordig al een apart pornogenre. Knap als je uit zo’n situatie zulk subtiel drama haalt, zoals de Noor Ronnie Sandahl in Underdog, waarin een Noors huisje weltevree wordt opgeschud door de 23-jarige Zweedse oppas Dino. Underdog stipt terloops ook de nieuwe Scandinavische machtsverhoudingen aan, waarin de ooit arrogante Zweden zijn gereduceerd tot gastarbeiders in het door olie en gas rijke Noorwegen. „We gunnen jullie dat,” grapt Dino. „Het is alsof je achterlijke neefje de lotto heeft gewonnen.”

Dino leidt in het hippe Oslo een richtingloos leven van losse, onderbetaalde baantjes, zuipen en feesten als ze bij toeval oppas wordt bij sushirestauranthouder Steffen. Ze valt in de smaak bij zijn twee dochters, met name bij de doodongelukkige puber Ida. Maar nog meer bij Steffen, die wrokkig is over zijn afwezige, overspelige echtgenote.

Underdog is scherp geobserveerd sociaal-realistisch drama van de droeve glimlach. Ieder is op zijn manier behoeftig: zonder emotioneel gooi- en smijtwerk houdt Sandahl dat boeiend, want levensecht. Met dank aan de hartverscheurende Ida (debutant Mona Kristiansen) en vooral aan Bianca Kronlöf als Dino, met haar berustend observerende blik die niets verwacht, maar nog wel hoopt.

    • Coen van Zwol