Brieven

Altijd die stereotypen!

Reclamemakers worden teruggefloten door risicomijdende opdrachtgevers, zodat nog steeds traditionele, niet-werkende, kokende vrouwen worden getoond in reclames. Anders zouden de dames uit Groningen en Friesland zich hier niet in herkennen (Mama kookt papa werkt (12/9).

Het kost mij, als voltijds werkende Amsterdammer in Groningen wat moeite om deze gedachtekronkel te volgen. Groningen is nota bene de enige provincie waar de arbeidsparticipatie van hoogopgeleide jonge vrouwen niet lager, maar gelijk is aan die van mannen. Kortom, tijd om deze stereotypen, niet alleen van mannen en vrouwen, maar ook van het noorden en westen eens bij te stellen. Misschien helpt het devies dat in mijn gezin wordt gehanteerd: ‘wie het best kookt, kookt het vaakst’. Dat betekent voor mij meer tijd om te werken.

Internist-oncoloog, Groningen

Vernederend beeld vrouw

Het beeld dat reclamemakers volgens van de vrouw schetsen, roept bij mij associaties op met de positie van de vrouw in Saoedie-Arabië. Die ene vrouw die dan in de reclame wel werkte, was weer zo suf dat ze er pas bij het vliegveld achterkwam dat haar kind nog op de achterbank zat in plaats van op school. De boodschap is duidelijk: vrouwen kunnen het moederschap niet combineren met betaald werk. Vernederend en stigmatiserend.

Amy van der Moore

Realiteit gooit roet in eten

Het artikel over vrouwen en mannen in de reclame gaat toch over een wereld die niet bestaat? Het is een gedachte van iemand die een product aan de man/vrouw moet brengen.

Ik herinner mij als meisje van zeven dat in de openbare bibliotheek een keuze mocht maken tussen drie boeken. Dat was de tijd (1958) van de ‘Gesloten Uitleen’. Een bibliotheekmevrouw met knotje en bril legde zonder enig plezier drie boeken voor je neer met de chagrijnige zin: „Welke, je mag er één meenemen.” Die ene minuut, er stond altijd een rij achter je, moest je kiezen. Niemand die zo mooi kon sjoemelen met de realiteit als Hans Borrebach, de illustrator van kinderboeken. De luchten waren blauw, de zon scheen, de meisjes heette Babs. Er sprak een onverwoestbaar optimisme uit. Borrebach kwam uit de wereld van de reclame.

Cora Duin, Amsterdam

Vluchtelingen

Jonge mannen, ga terug!

Waarom krijg ik toch bij alle reportages over vluchtelingen zo’n onbestemd gevoel? Waarom voel ik geen compassie? Het werd me duidelijk toen ik een reportage zag over jonge mannen, Syrische vluchtelingen, die geïnterviewd werden in Turkije. Ze liepen doelloos door de stad en vertelden ze dat ze niets kregen, niets hadden. Ze waren verontwaardigd. En ineens wist ik het, ik zag namelijk heel veel jonge, gezonde mannen tussen deze vluchtelingenstromen. Hun land is in een burgeroorlog verwikkeld. Waarom vechten ze niet voor hun land? Waar zijn hun ouders? Hebben ze die gewoon achter gelaten? Het spijt me, maar deze mannen moeten terug, hun vaderlandse plicht vervullen. Dan vangen wij hun ouderen, vrouwen en kinderen heel graag op.

Caroline van Buren

Vluchteling is juist liberaal

Wat een goede vragen over vluchtelingen in Opinie & Debat (12/9). Ik verbaas me over de moeite die de VVD met migranten heeft. Niets is liberaler, lijkt me, dan de vrijheid voor ieder individu om actie te ondernemen om zijn welvaart te vergroten.

Marian Gelok