Smachten tegen een koel, loom decor

Ten tijde van zijn debuutalbum Trilogy (2012) logeerde Abel Tesfaye nog bij vrienden op de bank omdat hij geen huis had. Nu hij zijn derde plaat, Beauty Behind The Madness, uitbrengt wordt Tesfaye, alias The Weeknd, alom beschouwd als wonderkind. Hij had hits met Earned it (titelsong van de film Fifty Shades of Grey) en onlangs met The hills en I can’t feel my face.

Eigenlijk is er muzikaal niet veel veranderd. The Weeknd maakt lome r&b, die hij elektronisch orkestreert. Dat geeft een koel decor waartegen zijn stem zich smachtend aftekent. Goed gekozen geluidseffecten (echo’s, zweepslagen) klinken mooi vervreemdend. Veel nieuwe nummers zijn ballads, en soms te langzaam om te boeien. Tell your friends is een uitzondering, daarin krioelen piano en gitaar als onderaardse krachten. Ook opener Real life heeft een geslaagde stuwing, net als Losers.

Het blijft een nadeel dat The Weeknd nauwelijks andere onderwerpen kan bedenken dan bitches, drugs en rijkdom. Je zou hopen dat hij hiermee een ‘leeg’ hedonisme aan de kaak wil stellen, maar daarvoor zijn de teksten hier te weinig dubbelzinnig.