Opinie

    • Raymond van den Boogaard

Slachtoffer van de bezorgpraktijk

Als je vroeger iets nodig had, ging je naar de winkel, of naar meerdere winkels. Ouderwets. Winkelen kan nu via internet. De keus is onbeperkt, één klik is voldoende, betaling met een kaart is zó gepiept. En het wordt thuisbezorgd. Makkelijk. Heerlijke nieuwe wereld.

De sympathieke pakketbezorger van TNT is bij ons aan de voordeur dan ook een bekende figuur geworden. En niet alleen bij ons – ook bij de buren, in de hele straat. Niet alleen omdat de buren ook wel eens iets op internet bestellen. Ook omdat de door zijn schema gehaaste besteller pakjes die te groot zijn voor de brievenbus bij de buren afgeeft en dan bij mij een briefje achterlaat op welk huisnummer ik moet zijn.

Het lijkt soms of een project voor sociale cohesie is gestart. Want niet alleen ik ben soms niet thuis, ook de buren zijn soms niet thuis als ik aanbel – briefje in de hand, verontschuldigende zin over „het spijt me dat ik u lastig val” op de lippen. Het duurt vaak dagen voordat ik op de zending de hand kan leggen. Soms moet ik wel vijf, zes huizen verderop zijn, bij buren die ik niet ken en in een enkel geval ook helemaal niet wil kennen. Vijf huizen verderop woonde trouwens een mevrouw die zichzelf slachtoffer voelde van de bezorgpraktijk, „omdat ik zo vaak thuis ben en dus voor de hele straat pakjes moet aannemen”.

Het kan nog erger. Een bestelling uit het buitenland was verstuurd met DHL – dat wereldwijde net van geelgeverfde vliegtuigen en vrachtwagens. Over de hele wereld elk pakje binnen 48 uur – een wonder van mobiliteit. Dat wonder houdt halt aan mijn voordeur. De buren zijn voor DHL geen optie. Ik kan kiezen: afspraak maken om een morgen of middag of vooravond thuis te blijven, of afhalen in een hal op Schiphol. Weliswaar zijn er bij mij in de buurt meerdere ‘DHL Parcel Shops’. Maar daar, legt een vriendelijke jongen van de hulplijn uit, kun je alleen pakjes versturen, niet ophalen. „Die shops behoren tot een andere divisie.” Federal Express is nog erger – daar moet je een hele dag voor thuisblijven.

De conclusie lijkt mij duidelijk. Eens te meer wordt ons in de neoliberale droomeconomie een kunstje geflikt: bestellen en betalen is reuze makkelijk, maar hoe en of de klant de waar in handen krijgt, is niet de zorg van het bedrijfsleven en wordt overgelaten aan de jungle van de samenleving. In de generatie van mijn vader was het handig als je vrouw niet werkte: wie moest er anders het avondeten in huis halen, voordat om 18.00 uur de winkels dichtgingen? Nu is het wenselijk dat je partner de hele dag thuis is – om te wachten op de bel.

    • Raymond van den Boogaard