Op de vlucht voor zijn pa

Hij blijft de hele film onzichtbaar. Maar omdat het de hele film zo schemerduister is, en de camera zo dicht op het gezicht en het kinderperspectief van de kleine Matias blijft, voel je de aanwezigheid van zijn afwezige vader zwaar drukken op elke scène.

Iets te zwaar en nadrukkelijk. Hij is achter de tralies van het opvanghuis, en aan de andere kant van de lijn van de vele rinkelende telefoontjes die niet beantwoord worden. Dit is echt een film om op een bioscoopdoek te zien, waar het spaarzame licht tussen tafelpoten en voeten genoeg ruimte krijgt om het verhaal te belichten.

Matias is met zijn moeder op de vlucht voor zijn vader. Hij begrijpt niet waarom, maar hij begrijpt wel dat het ernst is en daarom kijkt hij met zijn trouwe ogen heel stil en heel lang de wereld in, in de hoop dat alle stukjes een keer op hun plaats gaan vallen.

Regisseur Diego Lerman gebruikt die puzzelstukjes ook om de suspense uit te bouwen, met name als Matias’ moeder uit het opvanghuis waar ze tijdelijk verblijven verder moet vluchten. Ze worden met een gevoel van angst en onbehagen aan elkaar gesmeed, intiem en intens en versterkt door de band tussen moeder en zoon.

    • Dana Linssen