Dirigent die je hart steelt

Een internationaal gevierd dirigent zijn, is topsport. Filmmaakster Carmen Cobos komt heel dichtbij de Let Andris Nelsons (1978) bij repetities en uitvoeringen van de Vijfde Symfonie van Dmitri Sjostakovitsj door het Concertgebouworkest. Enthousiasme en uitputting lijken elkaar in evenwicht te houden: sloten mineraalwater, veel gezonde bessen, het verlangen naar je dochtertje in Riga dat je morgen tussen twee vliegreizen door even kunt zien, overeind blijven in een onpersoonlijke hotelkamer, de taxi naar het vliegveld waarin je bedenkt dat je het bezwete dirigentenpak hebt laten liggen.

De Spaans-Nederlandse Cobos debuteerde in 2014 met Imperfect Harmony, een relaas van de moeizame samenwerking tussen de componist Louis Andriessen en het Concertgebouworkest. In deze film is alles koek en ei: de relatie tussen dirigent en musici lijkt bijna liefdevol. En Nelsons, de vaste dirigent van het Boston Symphony Orchestra en (sinds vorige week) het Gewandhausorchester in Leipzig, vertelt honderduit: over de muzikale cultuur in de Sovjet-Unie vroeger, zijn twijfels over dirigeren onder kapitalistische omstandigheden. En over zijn liefde voor deze Vijfde natuurlijk. Na krap anderhalf uur film gaat de kijker ook van deze Let houden.