De botbreuk die je niet wil zien

Het werd de avond van PSV’s rentree. De club won met 2-1 van Manchester United – maar het ging over de harde tackle.

Moreno scoort vlak voor rust de gelijkmaker (1-1). Foto Olaf Kraak/ANP

Waar gehakt wordt, vallen spaanders. Jorrit Hendrix, een twintigjarige middenvelder die zojuist in het shirt van PSV een prachtig debuut in de Champions League heeft beleefd, zegt dat het inderdaad zo simpel is: bij voetbal horen tackles en als daar slachtoffers bij vallen is dat pech. „Het gebeurt wel eens. Dat is voetbal. Ik vond het niet echt een overtreding. Meer een duel om de bal.”

Zo laconiek deed zijn ploeggenoot Hector Moreno gisteravond niet over een gitzwart moment in de wedstrijd tussen PSV en Manchester United. De verdediger die PSV met een rake kopbal in het spoor bracht van een even knappe als fraaie 2-1 overwinning bracht, hield gemengde gevoelens over aan de zege in de Champions League. Blij met drie punten en een doelpunt. Zeer ongelukkig over de schade die hij een ander had berokkend. Doelpuntenmakers voeren meestal het hoogste woord in het bijzijn van journalisten, maar niet Moreno, veroorzaker van geluk en ongeluk.

Hij zag het meteen toen het gebeurd was. Eén blik op het gekromde onderbeen van Luke Shaw was genoeg om te zien dat het gruwelijk mis was. Hij had diens frivole solo abrupt beëindigd en in het ergste geval ook de carrière van een van Engelands grootste talenten.

Het was geen rancuneuze charge zoals het gestrekte been van Roy Keane op Alf-Inge Haaland in de derby van Manchester. Ook geen doldwaze aanslag zoals die van de Spartaan Rachid Bouaouzan op Niels Kokmeijer die daarna nooit meer kon voetballen. Maar met zijn tweebenige tackle nam Moreno wel een risico. Roekeloos, vonden analisten. Trainer Louis van Gaal van Manchester United: „Als ik zeg dat het een strafschop en een rode kaart was, dan ben ik een slechte verliezer. Laat ik maar zeggen dat het een heel slechte tackle was. Moreno is geen harde speler.”

Aangeslagen

Zelf leek de Mexicaan nog het meest aangeslagen van iedereen. Hij keek naar het been van Shaw en wist dat die hetzelfde traject zou ingaan als hijzelf na zijn botsing met Arjen Robben op het WK. Toen brak hij zelf zijn scheenbeen, nu wendde hij zijn blik paniekerig af. Te heftig. Sommige andere spelers keken bewust niet. „Ik dacht al dat het een breuk was”, zei verdediger Jeffrey Bruma. Middenvelder Davy Pröpper: „Dat wil je niet zien.”

Ze willen het hoofd fris houden om de wedstrijd te hervatten alsof de tackle van Moreno nooit heeft plaatsgevonden. Spits Luuk de Jong: „Het was verschrikkelijk, maar je moet meteen de knop omzetten.” Ook dat is profvoetbal: emoties negeren en totale focus op de eigen prestatie. De Mexicaan Andrés Guardado houdt de bal hoog als een ambulancebroeder hem voorbij rent om extra hulpmiddelen te halen vanaf de zijkant. Misschien wel de beademingsset waarmee Shaw gestabiliseerd zou worden op weg naar het ziekenhuis. Maar Guardado moet warm blijven.

Op de amateurvelden worden wedstrijden soms gestaakt na een dubbele beenbreuk, maar in het Philips Stadion vormde het een trieste stilte voor de storm. Er was applaus voor Shaw als hij per brancard wordt afgevoerd en daarna wreven supporters zich in de handen voor het topvoetbal dat komen ging.

Na zeven jaar zonder Champions League doet PSV eindelijk weer mee in de elitecompetitie en de hunkering was voelbaar. Toegangsbewijzen werden gekoesterd als de wikkels van Willy Wonka, want iedereen wilde erbij zijn als het grote Manchester United naar Eindhoven zou komen.

Onderdanig

De fans veerden al op als PSV de bal over de middenlijn had geschoten. Alsof een halve kans al mooi genoeg was, tegen sterren als Bastian Schweinsteiger, David de Gea, Juan Mata en hun eigen Memphis Depay. De aanvaller werd eind vorig seizoen door PSV voor zo’n 40 miljoen euro aan United verkocht en luisterde zijn terugkeer in Eindhoven vlak voor rust op met een doelpunt.

PSV voetbalde in die fase onderdanig. Alsof niet alleen de fans onder de indruk waren van de opponent, maar ook de spelers. Hadden ze de bal voorin, dan schoten ze haastig op doel alsof elke kans hun laatste van de wedstrijd zou zijn.

De gelijkmaker kwam onverwacht. Uitgerekend de man die een negatieve hoofdrol had opgeëist met zijn charge op Shaw, stond nu aan de basis van geluk. Moreno kopte en zag hoe de bal via Daley Blind in de verre hoek verdween. Het doelpunt werd gevierd alsof supporters van PSV minutenlang hun adem in hadden gehouden in afwachting van een gelukzalig moment. Dé gelijkmaker.

Op dat moment was Moreno nog wel in staat om te jubelen. De explosie van geluid zal hem in een roes van opwinding en blijdschap hebben gebracht. Net als de supporters, die zich een uur later geen mooiere avond hadden kunnen wensen. Hun club won een wedstrijd waarin het een gebrek aan kwaliteit compenseerde met werklust en teamgeest. Maker van het winnende doelpunt was Luciano Narsingh, die scoorde in een fase waarin PSV het juk van onderdanigheid van zich had afgeworpen.

Spelers stonden na afloop gewillig de pers te woord om hun geluk te delen. Behalve Moreno. Hij voelde zich lullig, zei hij in een kort gesprekje bij SBS. „Ik ging voor de bal en wilde hem [Luke Shaw] geen pijn doen. Ik heb dit zelf meegemaakt en weet hoe moeilijk het is om het te accepteren.”

Shaw zelf stuurde rond dat tijdstip een tweet vanuit het ziekenhuis. „Bedankt voor alle berichten. Mijn weg naar herstel begint nu. Ik zal sterker terugkomen.” Een bericht dat 71.000 keer werd gedeeld door andere Tiwtter-gebruikers.

    • Fabian van der Poll