Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Doet Apple wel genoeg voor de vluchtelingen?

Aan de gevel van de Stadsschouwburg in Amsterdam was op last van schouwburgdirecteur Melle Daamen een spandoek dusdanig aan de gevel gehangen dat het bij de overburen van de Apple Store goed te lezen was.

‘Wat doet Apple voor de vluchtelingen?’ stond erop.

Het was ongetwijfeld bedoeld om aandacht te genereren voor de manifestatie ‘24 uur onbegrensd’, want terwijl ze bij Apple computers verkochten loste een bont gezelschap van wetenschappers, politici en kunstenaars in de Stadsschouwburg het vluchtelingenprobleem op.

Er was nog maar net afgetrapt, een oplossing was nog niet verzonnen, of de bal werd met een grote boog in de tuin van de buren geschopt zodat we allemaal konden zien wie niet meespeelden in deze wedstrijd van goed tegen goed.

Schouwburgdirecteur Melle Daamen: „Apple verdient veel geld en betaalt weinig belasting. Dan is de vraag reëel wat zij doen voor de vluchtelingen.”

Wat Melle Daamen eigenlijk zei was: ik, wij van de Stadsschouwburg, alle denkers in ons huis, staan ver boven jullie, want jullie zijn bezig met geld verdienen. Het zoveelste statement over de rug van de vluchtelingen.

Moesten de 3JS – Jan, Jaap en Jan, zangers uit Volendam – echt helemaal naar een vluchtelingenkamp bij Beiroet om daar een lied te componeren? Was er onder de kijkers van Jeroen Pauws De Grens Bereikt iemand die door het nummer Grenzeloos anders was gaan denken?

Of was de boodschap die moest blijven hangen dat Jan, Jaap en Jan het hart op de goede plaats hebben? Dat ze bijna net zo goed waren als Jörgen Raymann, die zich naarmate de stroom vluchtelingen aanzwelt steeds meer ontpopt als nationaal moreel kompas.

Je stond machteloos tegen zoveel ellende. Heel hard roepen dat „we iets moeten doen” hielp, maar nog beter was het om net als Melle Daamen nadrukkelijk naar anderen te wijzen.

Ik las ‘Blendle verovert Duitsland’ en vond opeens dat ze per gelezen artikel moesten doneren. Petje af voor PSV, dat aankondigde dat het net als alle andere deelnemers van de Champions League, een euro per verkocht kaartje ging doneren. Een beetje flauw om bij zo’n gebaar de vraag te stellen hoeveel er ook alweer betaald was voor de uitzendrechten van die wedstrijden.

Het ging om het publieke gebaar hield ik, dichter bij huis, ook mijn moeder voor toen ze weer eens belde om te vertellen over haar voet die langzaamaan zwart kleurde. Moest daar geen vluchteling naar toe? Ruimte genoeg. Had ze meteen iemand om thee mee te drinken, want daar was ook behoefte aan.

Ze wist niet of ze dat wel wilde.

Ik heb haar gezegd dat we dat in Amsterdam asociaal vinden.

    • Marcel van Roosmalen