Incubate: vinnige harpklanken en headbangen in het bos

Harpiste Lavinia Meijer speelt met samples enloops op het Incubate Festival in Tilburg. Foto Andreas Terlaak

Harpiste Lavinia Meijer speelt graag in de context van een popfestival, waar ze haar experimentele kant laat horen. Gisteravond opende zij het Incubate-festival indrukwekkend, met onder meer een virtuoze versmelting van haar harp met vooraf opgenomen samples en loops (eindeloos repeterende motieven). Haar vinnige harpklanken en het diepe gebonk van de samples maakten Meijer in Tilburg bij momenten tot een opwindende, eenpersoons dance-act.

Het Tilburgse festival Incubate kan zich, met 384 muzikale optredens en een uitgebreid theater- en filmprogramma, het grootste popfestival van Nederland noemen. Het festijn wordt dit jaar voor de elfde keer gehouden, levert muziek uit nagenoeg alle genres, duurt een week, en speelt zich af in zalen en cafés in de hele stad. En zelfs daarbuiten: hardrockfans kunnen drie avonden headbangen in een openluchttheater in het bos, een half uur uit het centrum, waar van geluidsoverlast geen sprake is. Vooral aanstaand weekend zijn er bijzondere optredens, zoals het psychedelische Mercury Rev, uit Amerika, hier begeleid door een Tilburgs orkest, en de Britse Badly Drawn Boy die zijn debuut-cd uitvoert. En er is spraakmakend theater over migratie, Europa, Europa van theatergroep Ful, gespeeld door vrouwelijke migranten met livemuziek van het Zweedse elektronicaduo The Knife.

Gisteravond bleek veel muziek op het festival dreigend of zwaarmoedig. Kiss the Anus Of a Black Cat, uit België, maakte niet de duivelsaanbiddersklanken die de naam doet vermoeden, maar brede rock in de geest van Editors. Interessant waren de driftige elektronische erupties geleverd door twee mannen achter kastjes, en de expressieve dans van voorman Stef Irritant.

In de grote zaal van de Schouwburg speelde de nukkige Kozelek – voorman van het populaire Sun Kil Moon – deze keer solo. Bij Kozelek lijkt het alsof alles met te veel kracht uit het grote lichaam vloeit. De gitaar was nietig in zijn grote handen, zijn stem te luid voor de persoonlijke teksten. Als een schreeuw om aandacht, die hij anderzijds ook helemaal niet wil. Met soms een ontwapenend effect.

Ondertussen was het Zweedse EF te zien in de mooie, art-decobovenzaal van café Dudok. EF speelt ‘post rock’, het goeddeels instrumentale genre, met zware hypnotiserende gitaarakkoorden. Muziek en podiumbeeld waren indrukwekkend. De vier gitaristen maakten niet alleen dezelfde muzikale uitwijdingen, maar bewogen ook gelijk. Wild zwaaiend, en met synchrone vooroverbuigingen, alsof ze met hun voorhoofden simultaan een paal in de grond probeerden te slaan.