De ene tas is de andere niet

Op het eerste gezicht mogen ze veel op elkaar lijken, dat betekent nog niet dat ze niet een ‘eigen karakter’ kunnen hebben. Dat ondervond de Zweedse modeketen H&M (Hennes & Mautitz) vorige week, toen zij bij de Europese rechter aan het kortste eind trok in een langlopende ruzie over handtassen met het Franse modehuis Yves Saint Laurant. De laatste verkreeg in 2006 inschrijving (en dus bijbehorende marktbescherming) voor een bepaald model handtas bij het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt. Tot ergernis van H&M, dat een soortgelijke tas maakt en de registratie aanvecht.

Het Gerecht van de Europese Unie, onderdeel van het Europees Hof, besliste dat beide tassen weliswaar „gemeenschappelijke kenmerken” hebben, maar ook „aanzienlijke verschillen in vorm, structuur en afwerking van het oppervlak”. En die laatste billijken de registratie van de tas (die daar als eerste naar dong).

Hoe het Gerecht daarbij kwam? Door te kruipen in de huid van „een geïnformeerde vrouw die als mogelijke gebruikster belangstelling voor tassen heeft”. Deze ‘ijkvrouw’, die „noch een gemiddelde koopster, noch een zeer oplettende kenner” is, kan volgens het Gerecht niet anders concluderen dan dat er tussen beide tassen grote verschillen zijn.