Curatoren Imtech kritisch over vrijwel alle partijen

over faillissement van Imtech

illustratie studio nrc

Haast, opportunisme, niet voorbereid zijn, onwil om informatie te delen. Het faillissementsverslag van Imtech is geen lesboek voor soepel samenwerken. De curatoren van Imtech, Jeroen Princen en Paul Peters, publiceerden gisteren hun eerste verslag. Ze hebben kritiek op het handelen van vrijwel alle partijen. Een kleine leeswijzer in vijf citaten.

1 „Er lag nog geen concreet plan.”

Wat te doen als het he-le-maal misgaat? Al in de zomer van 2014 had Imtech zich daar een keer op voorbereid, zei financieel directeur Hans Turkesteen vorig jaar in een interview met deze krant. Voor een pre-pack – een faillissement direct gevolgd door een doorstart – was toen al „een heel concreet draaiboek” gemaakt. „Wie, wat, waar, wanneer. Dat is tot in detail uitgewerkt”, zei Turkesteen.

Maar dat draaiboek hebben de curatoren niet kunnen vinden. Toen ze op 5 augustus binnenkwamen, werd ze al snel duidelijk dat Imtech alleen bezig was een koper te vinden voor het geheel. Imtech had „geen rekening gehouden met een (grootschalige) faillissementssituatie”. Dus, terwijl Imtech met hulp van zakenbank Goldman Sachs nog vergeefs speurde naar een koper, bereidden de curatoren zich maar op eigen houtje voor op een „ongecontroleerd faillissement”.

2 „Imtech en De Brauw verstrekten nauwelijks informatie.”

De curatoren, net aangesteld, wisten veel minder van Imtech dan de bestuurders van het bedrijf en hun adviseurs van advocatenkantoor De Brauw. En Imtech zit heel ingewikkeld in elkaar. Zeven divisies, 800 bankrekeningen, een organogram met tweehonderd blokjes. „Om alle Imtech-data alleen maar te kopiëren is anderhalve maand computertijd nodig”, schrijven de curatoren.

Princen en Peters hadden Imtech hard nodig om overzicht te krijgen over hoe het bedrijf in elkaar steekt. Hoeveel is elk onderdeel waard? Hoe zijn de divisies verstrengeld? Zij stuiten op onwil bij Imtech om informatie te delen – ze begrijpen niet waarom.

3 „De banken en hun adviseur PWC [...] eisten alle aandacht op.”

Ook van de banken horen de curatoren weinig over hoe Imtech gered kan worden. Die zijn vooral bezig met geld veilig te stellen. Dat doen ze door het te gelde maken van de pandrechten die ze hebben op de aandelen van de divisies. Tijd om de curatoren in te lichten, nemen ze niet. Tegelijkertijd blokkeren ze wel de rekeningen van de werkmaatschappijen, schrijven de curatoren. Ook trekken ze alle bankrekeningen van het bedrijf leeg, zodat die „op nul kwamen te staan”.

Het zint de curatoren daarnaast niet dat de banken zoveel haast maken met de verkoop van onderdelen. De curatoren willen een periode van twee weken tussen uitstel van betaling en faillissement. Het etiket ‘in faillissement’ verkoopt niet lekker.

Die twee weken krijgen de curatoren niet. De banken willen de Scandinavische tak razendsnel verkopen en daarvoor moet de moederholding failliet. Er zijn meer biedingen, maar tijd om die te bestuderen krijgen de curatoren niet.

En ook de Imtech-bestuurders sturen aan op snel faillissement. Ze zijn bang dat ze aansprakelijk worden gesteld voor het achterhouden van informatie aan de beurs als ze niet snel handelen.

4 „De keuze van de banken heeft niet goed uitgepakt.”

Imtech Benelux had niet failliet hoeven gaan. Al op 16 augustus kwam een bod binnen van „een Nederlandse private-equitypartij” – niet nader omschreven – van 21 miljoen euro. Als de banken dit bod hadden geaccepteerd, was „de werkgelegenheid bij de Imtech-vennootschappen in Nederland”, behalve Building Services dat slecht draaide, in stand gebleven en waren „alle crediteuren” van deze onderdelen betaald. De curatoren wisten het wel: aannemen, dat bod!

Maar daar dachten de banken anders over. Zij meenden 6,5 miljoen euro meer te kunnen krijgen door Imtech Benelux op te knippen en te verkopen aan drie partijen. Die drie deals moesten alleen wel in één nacht gesloten worden, anders zou Imtech België omvallen. De banken namen het risico. En gokten verkeerd. Eén partij trok zich terug en op 18 augustus ging Imtech Benelux failliet.

5 „Curatoren zullen overigens de 18 miljoen euro kosten aan adviseurs nader onderzoeken.”

Zelf kostten de curatoren in de stille periode ieder 54.450 euro, voor honderd uur werk. Maar, „om een en ander in perspectief te plaatsen”, vermelden ze ook hoeveel geld de allerhande adviseurs – advocaten, overnamespecialisten – tussen 1 juli en 5 augustus hebben gedeclareerd: een half miljoen euro per dag. Allemaal bij Imtech. Want het bedrijf betaalde niet alleen de rekening van z’n eigen adviseurs, maar ook die van de banken. De adviseurs hoeven, anders dan de crediteuren, niet op hun geld te wachten. Die 18 miljoen euro had Imtech al betaald vóór het failliet ging. Het bedrag lijkt curator Princen „nogal hoog”, zegt hij in een telefonische toelichting. De curatoren gaan de „verrichte werkzaamheden en in rekening gebrachte bedragen” onderzoeken, schrijven ze.

    • Teri van der Heijden
    • Carola Houtekamer