Nieuwe Grease is vlot en vermakelijk in hoog tempo

Vajèn van den Bosch enTim DouwsmaFoto Roy beusker

Al twee keer eerder was hier een Nederlandstalige versie van de musical Grease te zien. Dit is dus de derde. En die populariteit is geen wonder: het is en blijft een verhaaltje van niks, maar er zit een aanstekelijke vaart in en de popsongs die Jim Jacobs en Warren Casey zo behendig in fifties-stijl schreven – met You're the one that I want als grootste hit – doen nog altijd danig meedeinen.

Grease begon in 1978 als film, met John Travolta en Olivia Newton-John, en werd nadien tot theatermusical omgebouwd. Met hetzelfde uitgangspunt: de jongen die zich tegenover zijn stoere vrienden niet kan veroorloven het meisje van zijn dromen tot de zijne te maken omdat ze er veel te tuttig uitziet (ze rookt niet eens!). Waarna zij hem pas tot de hare kan maken als ze zich in sexy uitdossing vertoont. Tja, dat is zo'n beetje de hele intrige. Hooguit zijn er nog diverse scènes met klasgenoten aan een Amerikaanse highschool aan toegevoegd, met de hormonale jeugdpuistjeshumor die in zo’n pubermilieu prima past.

In de nieuwe versie heeft choreograaf-regisseur Martin Michel nog meer tempo gemaakt, met een strak ensemble, een hechte rockband en fleurige toneelbeelden (Eric van der Palen) die niet naar realisme zoeken, maar eerder ogen als tv-showdecors.

Vajèn van den Bosch en Tim Douwsma, van wie we dus al gauw weten dat ze straks een paar zullen zijn, brengen de vereiste typecasting terdege met zich mee: hij als de bink die ook verlegen is, zij als het meisje dat zijn hart wil stelen. Douwsma is daarbij een theaterdebutant, als danser en zanger minder capabel dan de zangers en dansers om hem heen. Ook zijn er twee vrolijke bijrollen: Mylène d'Anjou als droogkomische schooljuf en René van Kooten als bronstige dj.

Een artistieke hoogvlieger zal Grease nooit worden, maar als vlot vermaak voldoet deze productie op zijn minst naar behoren.

    • Henk van Gelder