Opinie

    • Wilfried de Jong

Het was op

De vrije val van Tom Dumoulin in het klassement van de Vuelta werd aan van alles en nog wat toegeschreven. Tom had een lege accu. Tom leed onder de stress. Tom had niet de juiste ploeg. Terwijl ik Dumoulin tijdens de laatste etappe in Madrid hard voor zijn team zag werken, las ik al weer een nieuwe verklaring voor het plotselinge verval. Zijn sportdirecteur klapte uit de school: „Hij wil er zelf liever niet over praten, maar Tom was vrijdag ziek.”

Ik vond het geen fijn bericht van zijn baas. Waarom mag Dumoulin zelf niet bepalen wat er met hem aan de hand was en op welk moment hij daarmee naar buiten komt?

Bovendien, ziek zijn is een rekbaar begrip in het wielrennen. Het is een sport waarbij de grens nogal eens wordt opgerekt. Door de renners zelf, door artsen, door de ploegleiding.

In een reguliere baan kun je je al afmelden als je flink verkouden bent. Wielerprofs rijden door met ontstekingen, hoofdpijn en verhoging, ja zelfs met gebroken botten en rugwervels.

Daags nadat hij de rode leiderstrui kwijtraakte aan de Italiaan Fabio Aru liet Dumoulin zich zien voor de televisiecamera’s. Een handvol gel in het vrolijk opstaande haar kon de teleurstelling en het verdriet niet verbloemen.

Toms verklaring: het was op.

Dat was precies zoals het eruit zag tijdens de ‘black day’, zoals teamgenoot John Degenkolb het noemde. De perfecte stroomlijn was uit Dumoulins bovenlichaam verdwenen. Bij de achtervolging op de ontketende Aru hing zijn mond veelvuldig open.

Op, dus.

Dumoulin vertelde dat hij in de laatste week tijdens beklimmingen veelal bezig was geweest om de schade te beperken. Dat had hij goed gezien. Het was ook waarom de laatste week van Dumoulin in de Vuelta zo enerverend was om naar te kijken.

De krachten in zijn fabuleuze sportlichaam werden steeds weer aangesproken door zijn onverzettelijke geest. Je kon de schadebeperking de afgelopen week live volgen. Het leek soms wel of ik Dumoulin – zeker in zijn razende tijdrit – harder zag rijden dan hij in feite kon?

Of Dumoulin zichzelf voorbij fietste.

Angstaanjagend en bewonderenswaardig zoveel als hij van zichzelf vroeg. Het was de staat waarin een topsporter kan verkeren: op de grens van het mogelijke en onmogelijke, op of net over de pijngrens. Juist die overgave maakt Dumoulin tot een renner die een grote ronde kan winnen.

Tom Dumoulin werd zesde in het eindklassement. Hij kwam in Madrid over de finish in een wit shirt. Maar in mijn herinnering reed Dumoulin deze Vuelta in het rood.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

    • Wilfried de Jong