Eindzege een berg te ver maar met rechte rug over de finish

Zijn ploeg leed mee toen Tom Dumoulin in de voorlaatste rit de leiderstrui verspeelde. Een dag later overheerst trots.

Een flauwe lach tekende gisteren na de laatste etappe van de Ronde van Spanje het gezicht van Tom Dumoulin. De 24-jarige kopman werd op Cibeles in Madrid uitgeroepen tot meest strijdlustigste renner, daar waar hij de hoop had gekoesterd de Vuelta als de winnaar te verlaten. Dat zat er niet in. De koers duurde een dag te lang voor de Nederlander. „Het was op vandaag”, stamelde Dumoulin zaterdag nadat hij in het klassement van de eerste naar de zesde plaats was geduikeld.

Dumoulin verraste tijdens de zeventigste editie van de Vuelta iedereen inclusief zichzelf. De Limburger was naar Spanje gekomen voor een etappezege, maar gaandeweg de koers groeide hij uit tot één van de favorieten voor de eindzege. Dumoulin hield stand in het hooggebergte en wist daarna met een gewonnen tijdrit de rode trui te veroveren. „Vanaf dat moment geloofden we echt dat een overwinning erin zat”, zei ploegleider Addy Engels gisteren terugkijkend. „Maar helaas mocht het niet zo zijn. De Vuelta was één berg te ver voor Dumoulin.”

Voor de start van de laatste etappe van Alcalá de Henares naar Madrid overheerste bij de ploeg van Giant-Alpecin nog de teleurstelling. Engels had de hele nacht niet geslapen. „Ik heb naar de muren van mijn kamer liggen kijken. Drie weken lang zaten wij in een ritme. Dat viel in één keer weg. Dan stort alles als een pudding in elkaar. Het zat er niet meer in. Dumoulin was in de dagen ervoor te diep in het rood gegaan zo blijkt achteraf”, legde Engels uit.

De oud-renner haalde het fatale moment van zaterdagmiddag op weg naar de Puerto de la Morcuera nog even terug. „Bij de eerste aanval van zijn concurrenten dachten wij nog dat Dumoulin het wel aan kon. Dat hij gewoon zijn eigen tempo bleef rijden. Maar daar kraakte hij al. De tweede aanval was funest. Dan praat je nog op hem in. Je hoopt dat hij zich herpakt. Dat hij terug kan komen in de afdaling. Maar je ziet het misgaan. Als ploegleider in een auto erachter ben je machteloos. Dat deed wel pijn. Dan lijd je als hele ploeg met hem mee.”

Ploeggenoot Tom Stamsnijder deelde in de bergen mee in het verdriet van Dumoulin. „Dagen achtereen had onze tactiek goed gewerkt, maar nu hield het op. Toen ik hoorde dat hij gelost was, wist ik dat onze kaarten uitgespeeld waren. Weken lang voelde ik niets op de fiets, maar vanaf dat moment deed alles enorm veel pijn. Na die etappe hebben we met z’n allen een biertje gedronken en afgesproken dat we alles zouden doen voor een sprintzege van John Degenkolb. Het is fantastisch dat dat hier is gelukt”, stelde Stamsnijder gisteren bij de bus van Giant-Alpecin.

Met de etappezege van de Duitse sprinter werd de kater van het verlies van Dumoulin een beetje weggespoeld. De Nederlander rechte zelfs op de streep zijn rug, hief een arm omhoog en incasseerde het applaus van het publiek. Dumoulin heeft tijdens de Ronde van Spanje vele harten van wielerliefhebbers gestolen. Stamsnijder noemde zijn ploeggenoot „een renner van het volk”. „Heel veel mensen zijn oprecht teleurgesteld voor Dumoulin”, legde Engels uit. „Als we straks terugkijken moet je concluderen dat hij gewoon fantastisch heeft gepresteerd. En wij hebben een les geleerd voor de toekomst: Dumoulin kan meedoen in de grote rondes.”

    • Koen Greven