Buitelcoloraturen in de hoogste regionen

Het levenslang fascinerende aan stemmen is dat de kleurenvariëteit (en daarmee het emotioneel uitdrukkingspalet) oneindig is.

Neem countertenor Franco Fagioli: een eigentijds virtuoos van ongeslagen originaliteit. Als je zijn stem hoort, en de manier waarop hij aria’s kruidt met eigen variaties, dan snap je (of denkt dat) even iets van het castratendom –de bekoring van een geluid waarin hemelse hoogte en aards testosteron hand in hand gaan.

Glucks verrukkelijke en historisch baanbrekende opera Orfeo ed Euridice is voor Fagioli dan ook een droomvehikel. Barokdirigente Laurence Equilbey stond er op naast de Weense versie van de opera (1762) ook hoogtepunten van de Parijse versie (1774) bij te sluiten, zodat ook de lekkere Air des furies niet ontbreekt, alsmede spektakelaria Addio, o miei sospiri.

Spectaculair wat Fagioli daaruit aan aanstekelijke levenskracht en -lust laat spatten

    • Mischa Spel