Watson (66) roept herinnering op aan glorietijd

Golflegende Tom Watson is nog altijd een lust voor het oog. „Ik speel nog best aardig.”

Foto Jerry Lampen/ANP

Hij slaat niet meer zo hard en beweegt wat stram op de lange fairways en de klimmetjes over de Zandvoortse duintoppen. Tom Watson (66) neemt zijn tijd om zijn golfballetje uit de hole te plukken. De Amerikaan is ruim twee keer zo oud als speelpartner Joost Luiten (29), maar waar de Nederlander kreunt en steunt op de tweede dag van de KLM Open, is Watson een studie in concentratie, rust en stabiliteit. „Ik heb mijn zenuwen lang geleden al opgemaakt.”

Met een score van drie slagen onder de baannorm van de Kennemer bleef de Amerikaan vrijdagmiddag precies aan de goede kant van de cut, kort achter de zwoegende Luiten (-6). „Op mijn leeftijd een hele prestatie”, zegt Watson nadat hij op de achttiende hole met een ovatie is begroet in de volgepakte duinen. Het is geen gespeelde bescheidenheid van de man die in zijn loopbaan liefst acht majors won. Daarmee is hij één van de meest succesvolle spelers uit de geschiedenis.

Natuurlijk, de hoogtijdagen zijn al lang voorbij na 44 jaar professioneel golf; die lagen in de jaren zeventig en tachtig, toen Watson vijf keer het Brits Open won en vier jaar lang de wereldranglijst aanvoerde. „Ik ben heel blij dat ik de cut heb gehaald. Weet je, het mooie van spelen met die jongens als Joost is dat het me doet denken aan mijn eigen jonge jaren. Dertig toernooien per jaar, het reizen, de lange trainingsuren. Dat doe ik niet meer. Mijn lichaam staat het niet meer toe.”

Hij is voor het eerst in Nederland en vermoedelijk ook voor het laatst, want hij lijkt bezig aan zijn afscheidstoernee. „Komend jaar doe ik nog één keer mee aan de Masters”, zegt hij. „Ik had eigenlijk vijf of zes jaar geleden al moeten stoppen. Ik speel nog best aardig, maar mijn slagen gaan niet zo ver meer. Ik mis de clubsnelheid. Dat gebeurt als je ouder wordt. Dat geldt zeker voor de banen waarop de majors worden gespeeld, zoals de Masters. Deze jongens, zoals Joost, slaan zeventig meter verder dan ik.”

De Amerikaan is meer dan alleen maar een succesvolle golfer uit een grijs verleden. In 2009 was hij al bijna zestig toen hij op een haar na het Brits Open voor de zesde keer op zijn naam schreef. Na een bloedstollende play-off moest hij op de Schotse baan van Turnberry zijn meerdere erkennen in zijn landgenoot Stewart Cink.

Watson is nog steeds een lust voor het oog. Mist geen enkele fairway, heeft op de green nooit meer dan twee putts nodig. De dag voor het toernooi verraste hij met een hole-in-one, waar een dag later een BMW geparkeerd stond voor de speler die dat tijdens de KLM Open presteert. Het lukte hem niet nog eens, maar hij had donderdag en vrijdag ook maar twee slagen nodig voor dezelfde hole. Die souplesse, dat ultieme geduld dat de veteraan op de greens nog altijd kan opbrengen – Watson riep herinneringen op aan zijn gloriedagen.

    • Rob Schoof