Opinie

    • Georgina Verbaan

Hoofd 3

Georgina Verbaan

Omdat ik er eerder geweest ben, had ik vrij snel door waar ik was. Ik stond voor de deur van mijn hoofd. Het was een heel klein deurtje, dat al vaak provisorisch leek te zijn gerepareerd. Er zaten planken op gespijkerd, maar er waren ook stukken karton op vastgeplakt. De deurposten oogden evenwel beschadigd. Het zou mij niets verbazen als hier zo af en toe iets veel te groots naar binnen was geduwd.

Zelf ben ik nooit door de deur binnen gekomen. De vorige keren was ik er gewoon ineens. Naast, boven en op de deur hingen bordjes met teksten als ‘Don’t bother knocking, the owner is not home!’, ‘HOOGSPANNING LEVENSGEVAARLIJK’, ‘Volledige Drankvergunning’ en ‘BEYOND THIS POINT YOU MAY ENCOUNTER NUDE SUNBATHERS’.

Ik knielde en legde mijn oor te luister op de deur. Rudolph the Red-Nosed Reindeer klonk krakerig door de luidsprekers. Omdat ik nergens een bel zag, klopte ik aan. Binnen hoorde ik wat geschuifel en gestommel, toen werd de muziek uitgezet. Dat moest George Clooney zijn. Het keurige kleine mannetje met de pommade en de snor dat er de boel bestiert, en met wie ik initialen en een gezicht deel. Stilte. Ik klopte nogmaals.

,,Meneer Clooney?”

„Nee, ik ben er niet, ga weg!”, riep hij benauwd.

„Maar ik ben het, Georgina Carolina Verbaan. Weet u nog?”

Zijn kleine schoentjes deden klikklakklik richting de deur, hij opende het gammele ding voorzichtig en keek mij door een kiertje aan. Hij zag er verfomfaaid uit. Hij was half aangekleed en zijn haar hing slap langs ons gezicht. Daar was al heel lang geen pommade of kam meer aan te pas gekomen. „Oké, jij mag erin”, zuchtte hij. Ik kroop naar binnen, en kon weer opstaan in de loze ruimte, die een ravage was en slechts verlicht werd door één knipperend gloeilampje. In het midden lag een gigantische berg puin. Het was afgezet met rood-wit gestreept lint.

„Daar zou ik uit de buurt blijven”, zei George. „Wie weet waar we naartoe vallen als ook dit naar beneden dondert.” Ik keek naar boven. Er zat een groot gat in het plafond. „De bovenkamer is onverwachts ingestort”, verklaarde hij. „Ik zie het”, stamelde ik. In de hoek zag ik tot mijn schrik het woord in mijn hoofd liggen. Hij was helemaal verdroogd. „Wat is er met de KOMODOVARAAN gebeurd?”, vroeg ik.

„O, niets. Hij ligt te wachten.”

„Waarop?”

„Tot alles weer zijn gangetje gaat.” „Misschien maar beter”, zei ik. George knikte instemmend. „Nou, laten we eerst even die gordijnen opendoen”, stelde ik voor.

„Heeft geen zin”, zei George. „Kijk maar.” Ik trok een gordijn open. Erachter trof ik een betonnen muur. En achter de volgende ook, en de volgende. WORDT VERVOLGD.

    • Georgina Verbaan