Deze films maken vanavond kans op de Gouden Leeuw in Venetië

Acteur Eddie Redmayne, die schittert in The Danish Girl, arriveert bij het Filmfestival van Venetië. Foto: ANP/EPA/ETTORE FERRARI

Het filmfestival van Venetië is alweer toe aan de 72ste editie. Vanavond wordt door de jury de prestigieuze Gouden Leeuw uitgereikt. Wie zijn de kanshebbers? De filmredactie van NRC blikt vooruit.

Update 20.31 uur: De film Desde Alla van de Venezolaanse regisseur Lorenzo Vigas heeft vanavond de Gouden Leeuw voor beste film gekregen. Pablo Trapero won de Zilveren Leeuw voor beste regisseur voor zijn film El Clan.

Liefst 21 films dingen dit jaar mee naar de Gouden Leeuw, maar een echte uitschieter, een instant-klassieker, zit er dit jaar volgens NRC-recensent Peter de Bruijn niet tussen. Degelijke films, of ‘gewoon goede films’ zijn er wél. Opvallend: de beste films dit jaar zijn kleinere producties zoals Heart of a Dog en Anomalisa. En er is Oscarmateriaal.

Francofonia - Alexander Sokurov
Favoriet bij zowel de Italiaanse als internationale pers. Francofonia gaat over de hoe de Duitsers en Fransen met de kunstschatten in Frankrijk om gingen tijdens de bezetting in de Tweede Wereldoorlog. De Bruijn spreekt van een hoogst persoonlijke (en aanvechtbare) visie op de innige samenwerking tussen beide Frankrijk en Duitsland:

Beide landen waren in de visie van de regisseur dikke vrienden als beschermheren van de meesterwerken van Het Louvre, die toestemming kreeg om in het museum zelf te filmen.

El Clan - Pablo Trapero
Het deels op feiten gebaseerde El Clan was al een enorm succes in Argentinië waar het alle records aan de bioscoopkassa brak. De film volgt een criminele familie die zich tijdens de militaire dictatuur en de periode daarna specialiseerde in ontvoeringen. De Bruijn:

“De film bevat als misdaadthriller misschien te veel elementen van een genrefilm om de hoofdprijs te winnen. Maar het kan zijn dat juryvoorzitter Alfonso Cuarón die twee jaar geleden Venetië op stelten zette met ruimtevaartdrama Gravity, juist met dat vooroordeel wil afrekenen.

Rabin, The Last Day - Amos Gitai
Israëlische film die de laatste dag van premier Rabin reconstrueert. Het werk richt zich vooral op de stemming en de omstandigheden in Israël, die uiteindelijk zouden leiden tot de moord op Rabin:
De Bruijn:

Gitai hamert zijn verontwaardiging over de gebeurtenissen die een einde maakte aan het vredesproces in het Midden-Oosten bij de kijker naar binnen. Vredespropaganda is wellicht minder kwalijk dan oorlogspropaganda, maar propaganda blijft het. Met een subtielere aanpak had Gitai zijn boodschap effectiever over het voetlicht kunnen brengen. Niettemin veel enthousiasme bij de pers en het Italiaanse publiek.

RABIN, THE LAST DAY (2015) by Amos Gitai [trailer] from Richard Lormand on Vimeo.

Heart of a Dog - Laurie Anderson
De performancekunstenaar heeft een intiem werk over dood en verlies in het New York van na 11 september gemaakt. De Bruijn spreekt van een prachtige film:

In Heart of a Dog vertelt ze veel over haar overleden hondje, maar de geheime hoofdpersoon is Lou Reed, haar voormalige echtgenoot, aan wie ze de film opdroeg. Dat klinkt misschien al te navelstaarderig, maar is het niet.

Anomalisa - Duke Johnson
Stopmotion-animatiefilm waarin een oudere man tijdens een zakenreis met een meisje in een hotel belandt. De van Being John Malkovich bekende Charlie Kaufman tekende voor het scenario. De Bruijn:

In een simpele animatiestijl vertelt Anomalisa een simpel verhaal, dat ook nog eens overbekend is. En toch is de film meeslepend. Animatiefilms winnen zelden grote prijzen op filmfestivals. Maar hopelijk is Anomalisa niet zo klein dat de jury de film over het hoofd ziet.

En dan is er met The Danish Girl van Tom Hooper nog puur Oscar-materiaal. Hooper imponeerde eerder al met The King’s Speech. In The Danish Girl speelt Eddie Redmayne, die vorig jaar een Oscar won voor zijn rol als Stephen Hawking in The Theory of Everything, de Deense kunstschilderes Lille Elbe die in de jaren twintig als een van de eerste mannen een geslachtsveranderende operatie onderging. De Bruijn:

“Dat is het soort sociaal betrokken, emancipatoire onderwerpen waar de Oscars van oudsher dol op zijn. Redmayne ondergaat voor de rol - opnieuw - een in het oog springende fysieke transformatie. Ook daar krijgen de Oscarstemmers nooit genoeg van. The Danish Girl doet precies wat je van een goedgemaakt, volwassen kostuumdrama mag verwachten.”