Tsunami verwoordt juist goed wat er gebeurt, de connotatie is ambigue

Louise O. Fresco beschrijft op een inspirerende manier waarom het woord ‘tsunami’ asielzoekers ontmenselijkt en als absurde term moet worden weerlegd (9/9). Toch ontkomt zij niet aan de valkuil van de taal waarvoor zij zelf aandacht vraagt. We zijn dit jaar in en door de vluchtelingen geconfronteerd met een onvoorstelbare en onstuitbare kracht. Vergelijk die kracht gerust met een tsunami. Dat betreft allereerst de innerlijke kracht van de ‘zwakke’ vluchtelingen. Correspondent Gert van Langendonck heeft in deze krant bericht over hun ontberingen, doorzettingsvermogen en de risico’s die ze bereid zijn te nemen voor een perspectiefvol bestaan. Als Europeanen hebben we die kracht ook aan den lijve ondervonden. Voor ons basale afspraken (Dublin, Schengen) kwamen onder zware druk te staan. Discussies gingen en gaan zowel over de waardigheid als over het voortbestaan van Europa. Het debat in de Tweede Kamer over het Dikke Ik veranderde van toon, doordat het in het teken kwam te staan van de verdronken peuter Aylan. Evengoed is te denken aan de diverse reacties op de vluchtelingen; in haat en afgrenzen enerzijds, in liefdevolle zorg anderzijds. Door je te keren tegen een bepaald gebruik van ‘tsunami’ loop je niet alleen de kans mensen weg te zetten die zich bedreigd voelen. Het ontneemt je vooral het zicht op intrigerende vragen. Cijfers kunnen laten zien dat de vluchtelingen maar 0,2 procent van de Europese bevolking vormen. Maar wie kijkt naar wat hun komst teweegbrengt, krijgt de indruk dat Europa wordt overspoeld.

Predikant Dordrecht