Verre van hip, maar wat een lekker tapaszaakje

foto rien zilvold

En toen zat er deze zomer opeens een sympathiek en lekker tapaszaakje in de Kinkerstraat, op steenworp afstand van de hipste restaurants en de drukbezochte Foodhallen. Barceloneta, genoemd naar de havenwijk in Barcelona waar de chef vandaan komt.

Tapasrestaurant Barceloneta is verre van hip. Het meubilair, zwart en eenvoudig, komt zo te zien rechtstreeks van de horecagroothandel, op de vloer ligt praktisch laminaat en uit de boxen klinkt een iets te luide, Spaanse variant van de Toppers. Maar de ontvangst door de Spaanse gastvrouw – het zaakje wordt gerund door een echtpaar – is hartverwarmend, het eten is verrassend goed en de prijzen zijn on-Hollands prettig.

Bij binnenkomst laten we ons verleiden tot een glas kurkdroge cava (5,-) en bestuderen de uitgebreide tapaskaart. In de jaren ’90 schoten tapasbars als paddestoelen uit de grond, maar de meeste zijn ter ziele of afgegleden naar bedenkelijk partyniveau. Men verkoopt gemakkelijke liflafjes uit plastic verpakkingen, inferieure olijven en fabrieksworst.

Gelukkig houdt dit echtpaar de Spaanse eer wel hoog en serveert het een mix van traditionele gerechten en voorzichtige vernieuwingen. Behalve tapas biedt de kaart ook nog drie serieuze hoofdgerechten (zarzuela, parillada de pescados en paella), maar op deze warme zomeravond willen we alleen maar hapjes eten.

We gaan van start met de onvermijdelijke pan con tomate (3,50), brood met tomaat en knoflook, gevolgd door gevulde calamares (7,50) en kabeljauw met aioli (5,75). De tomaat is fijngesneden, extra smakelijk door rode ui en peterselie; top, maar het brood valt vies tegen. Het is een afbakstokbroodje met vier slap geworden toastjes – niet dat lekkere dikke, geroosterde brood waar wij zo van houden. Maar dan breekt de zon door: de kabeljauw, een royale portie trouwens, is gebakken in een korstje met inktvisinkt en dat maakt het samen met de zachte knoflooksaus tot een mooi, uitgesproken gerecht. De gevulde calamares, een recept van de moeder van de chef, is een fantastische verrassing. De inktvis is prachtig gebakken, nergens rubberachtig, en gevuld met rul kalfsgehakt dat door de saus op basis van garnalen ongelooflijk veel smaak heeft. We likken ons bord af!

We drinken inmiddels een goed glas Verdejo (3,75) en gaan verder met „paprika’s die tomaten wilden zijn” (6,-) – we hebben allemaal wel eens een identiteitscrisis –, venusschelpen in tomatensaus (7,50) en lamstournedos, gerookt met lavendel (8,-). De puntpaprika is omwikkeld met Ibericoham en gevuld met geitenkaas, het is een vol, smeuïg en troostend gerecht; alleen de chilisaus (die ons even doet denken aan die van Vietnamese loempia’s, maar dat beslist niet is) kan niet overtuigen. De venusschelpen zijn goed, vers en pittig door de klassieke tomatensaus met knoflook, sherry, ui en rode en groene pepers. De lamstournedos, nu opeens een serieuze schotel in moderne stijl opgemaakt, is mals. De chef kan koken en gaat culinaire avonturen niet uit de weg, zoveel is zeker.

Ten slotte, we moeten haast maken want de keuken sluit om 22.00 uur (wat onmediterraans!), kunnen we de toetjes niet laten staan: crema catalana (6,50) en pannacotta met rood fruit (6,50). Er komen twee flinke borden op tafel met een heleboel frutsels. De crema catalana heeft het gewenste krokante caramellaagje, maar de smaak is niet de onze: vlak, en we proeven nadrukkelijk maïzena, het is te melig. De pannacota is in orde, maar niet bijzonder. Desserts zijn duidelijk niet de specialiteit van de chef.

Het mag duidelijk zijn, er zijn nog wel wat verbeterpunten bij Barceloneta. Het lijkt of het echtpaar iets te veel wil en dat nog niet allemaal kan waarmaken. En toch… ons hart is veroverd, we hebben er alle vertrouwen in en komen zeker terug. Deze smakelijke zwoele zomeravond bij deze lieve en kundige mensen pakken ze ons niet meer af. Die hippe tenten zitten wel vol, nu naar Barceloneta por favor!