Opinie

    • Ilona Verhoeven

Ontsnappen uit een pretpark

De werkelijkheid kan absurdistischer zijn dan fictie. Schrijfster Ilona Verhoeven ziet meer dan zij ziet.

Foto Ilona verhoeven

Wie gaat er nou met een botsauto de stad in? Een slechte chauffeur misschien. Iemand die geen risico neemt. Een vervoermiddel met een bumper rondom, voor alle veiligheid.

Mogelijk is het een vluchtvoertuig. Kun je ontsnappen uit een pretpark? Er zijn mensen die ontdekken dat ze in een pretpark wonen. Worden ze ’s ochtends wakker, zijn er zo veel mensen op straat dat ze niet meer naar buiten kunnen kijken. Allemaal pretzoekers. Pretzoeken mag, vinden de ontwakende bewoners, zelf doen ze het ook geregeld, maar niet te veel. Waar moet het heen met de wereld als iedereen zomaar met elkaar pret maakt?

De botsauto staat te blinken in de zon. Ernaast een juffrouw op een fiets. Net als in dat liedje, over een oer-Hollandse ansichtkaart. Over die goede oude tijd, beleefd door vaders. In een eeuw, op een tuinpad.

Vergane tijd blijft op zijn plek als een sprookjeslandschap onder een plastic stolp. Een trilling in de zinderende zomerlucht, en uit een geasfalteerd stukje wolkendek valt een glitterregen over de schouders van de juffrouw.

Een muur van licht en donker loopt door de straat. Winkels staan er leeg of zijn al jaren hetzelfde. Bij een labyrintisch ingerichte drogisterij liggen producten waarvan bijna niemand weet dat ze nog bestaan.

Een bel rammelt, een deur schuift open. „Heeft u een middeltje tegen malheur?”

De man achter de toonbank kijkt wat onzeker, het is lang geleden dat hij een andere taal sprak. Zijn gedachten dwalen af. Komt drogist van drogeren?

Dan antwoordt hij: „Daar is niet zomaar een toverbal voor, maar u zou deze zuurvrije shampoo kunnen proberen? Eenmaal daags gebruiken, let op, niet in de auto stappen, het kan de rijvaardigheid beïnvloeden.”

    • Ilona Verhoeven