‘Kunst hoeft niet per se ergens over te gaan’

De acteur die zich in de kijker speelt in ‘Gluckauf’, wil een film maken waar zoveel mogelijk mensen naartoe gaan. „En het verhaal moet een bijzondere boodschap hebben. Die verantwoordelijkheid voel ik dan ook wel.”

„Het was een complete verrassing dat Gluckauf zoveel nominaties kreeg. We zijn gewoon tien keer genomineerd voor een Gouden Kalf! Ik was al heel blij dat mijn collega Bart [Slegers, red.] genoemd werd als beste acteur. Dat ik óók kans maak, is echt te gek.

Gluckauf is een heel bijzondere film die meer publiek verdient dan die tot nu toe heeft gehad. Het wordt nu vooral gezien al kleine arthousefilm, maar het is ook gewoon een rauwe gangsterfilm.

„Als ik alle mogelijkheden van de wereld heb om zelf een film te maken, dan zou ik ervoor zorgen dat zoveel mogelijk mensen er naartoe gaan. En dat het verhaal een bijzondere boodschap heeft. Die verantwoordelijkheid voel ik dan ook wel.

„Welke film ik zou willen maken? Babel-achtig, maar dan zonder dat politieke. Tijdens mijn research wil ik twee jaar lang om de wereld reizen, samen met filosofen en wetenschappers. Ik wil me dan verdiepen in andere mensen en culturen. Het lijkt me mooi om in een mozaïekvertelling te laten zien wat onze overeenkomsten en wat onze verschillen zijn – juist omdat mensen zich nog maar weinig verdiepen in de belevingswereld van de ander.

„Raar eigenlijk, want normaal gesproken vind ik helemaal niet dat kunst ergens over moet gaan. Kunst moet ook vooral ontwrichten, mooi zijn of ogenschijnlijk nutteloos zijn. Maar blijkbaar zit er ergens ook een idealist in me. En die interesse komt ook doordat ik half IJslands ben – ik ben deels in IJsland opgegroeid – en door mijn pubertijd, denk ik. Op mijn middelbare school in Arnhem was ik niet zo gelukkig. Ik was een beetje de toneeljongen die met iedereen op kon schieten, maar nergens echt bij hoorde. Een vreemde eend.

„Ik besloot weg te gaan en schreef me in voor het United World College in Hongkong. Daar heb ik twee jaar gezeten, met kinderen uit allerlei culturen. Dat was ook de filosofie van de school: dialoog, uitwisseling, verdieping. Dus daar woonde ik ineens met een jongen uit Tanzania die om vier uur ’s nachts opstond om te gaan bidden richting Mekka. Dat was heel leuk.

„Inzoomen op een islamitisch gezin, hun gebruiken, en hoe de relaties van de familieleden onderling zijn, lijkt me mooi. Mijn broer Viktor van der Valk moet de film regisseren, oprecht een van de meest getalenteerde filmmakers in Nederland.”