Opinie

    • Hans Beerekamp

Huilen om een tackle door de cameravrouw

Hongaarse cameravrouw tackelt vluchtelingen.

Kort voor het begin van de uitzending van Pauw meldde de Volkskrant online dat schrijver Joost Zwagerman een einde aan zijn leven had gemaakt. Niet alleen een tragedie, maar ook een nachtmerrie voor een talkshowredactie, en een uitdaging.

Improviseren kunnen ze bij Pauw. Direct aan het begin van het programma zat daar ineens de jarige Matthijs van Nieuwkerk, die zich op fietsafstand bevond en wel wilde delen dat Zwagerman de volgende dag in DWDD over zijn nieuwe boek zou zijn komen praten. Het was geen goede vriend, maar wel een gewaardeerde medewerker, die gloedvol kon vertellen. Matthijs vloekte dat we zo veel van hem geleerd hadden en vertrok.

Het was het begin van een gedenkwaardige, perfecte uitzending. Wat is professionalisme toch prettig om naar te kijken. De voorzitter van de Raad van Bestuur van VUmc, Wouter Bos, is altijd op zijn best als crisismanager. Met compassie en humor vertelde hij over de evacuatie van alle patiënten. Voor hij terugkeerde naar zijn post, antwoordde hij met een brede grijns op een vraag over nieuw gedonderjaag in de PvdA: „Ik heb het zo druk gehad dat ik geen idee heb waar u het over heeft.”

Zelfs VVD-fractieleider Halbe Zijlstra debatteerde geserreerd met cabaretier Jörgen Raymann over de toestroom van vluchtelingen. Die had in 2004 al in een voorstelling de bestorming van Fort Europa voorspeld. Zelfs Jeroen Pauw begint de spijker op de kop te slaan: wat we nu meemaken is het geopolitieke gevolg van een wereld in disbalans.

Precies goed van toon was ook de hommage van Claudia de Breij aan haar bijna tachtigjarige collega Paul van Vliet. Eerder zorgde zij al voor het moment van de dag door haar oprechte tranen over een beeldfragment. Ook ik had het er moeilijk mee, omdat het die disbalans nog veel pijnlijker uitdrukt dan in de foto van een aangespoelde peuter.

Wat we zagen was een korte, in slowmotion herhaalde actie van een Hongaarse cameravrouw, van wie de naam bij Twitter bekend is. Ze tackelt duidelijk met opzet, terwijl ze rennende vluchtelingen filmt, een man die een klein kind in de armen draagt. Even later schopt ze een meisje in het voorbijgaan.

Pauw kondigde het fragment aan als een vorm van manipulatie. Zo rollen de media: als de arme sloebers niet zelf bereid zijn te struikelen, dan licht de televisie ze wel pootje, om toch maar sensationeel beeld te kunnen verkrijgen.

Ik weet niet of die verklaring klopt. De cameraman naast haar richt inderdaad vliegensvlug zijn lens op de gevallen slachtoffers.

Maar we kunnen niet uitsluiten dat het gewoon een spontane, emotionele actie was van een Europeaan die zijn territorium verdedigt, een beetje zoals de standaardreactie van veel burgers in de sociale media. Kies maar welk van de twee versies erger zou zijn, ik zou het niet weten. Mijn intuïtie wijst op onwillekeurige uithalen, zoals Luis Suárez wel eens een andere voetballer bijt.

Het zegt in ieder geval iets over media en over Europa. Geen wonder dat er veel gecompenseerd moet worden met knuffels en welkomstpakketten.

    • Hans Beerekamp