Gyllenhaal maakt boksmelodrama geloofwaardig

Machteloos kijkt Maureen toe hoe haar man Billy Hope in de boksring tot moes wordt geslagen: na afloop van elke ronde moet de bloedende wond boven zijn wenkbrauw worden gestelpt. Het is zijn onconventionele strategie: masochist Billy incasseert schijnbaar willoos rake klappen. Maar vlak voor het einde, als de tegenstander denkt al gewonnen te hebben, slaat hij opeens genadeloos toe.

Maureen en Billy zijn de vleesgeworden Amerikaanse droom. Ze ontmoetten elkaar in het weeshuis, maar wonen nu in een kast van een huis met een lief dochtertje dat haar vader in de armen springt na zijn titelgevecht. Al dat geluk verdwijnt als het noodlot Billy een mokerslag uitdeelt, gevolgd door nog een genadeslag. Hij raakt alles kwijt.

Het is een gedurfde afslag die scenarist Kurt Sutter (van de tv-series The Shield en Sons of Anarchy) hier neemt: opeens is Southpaw geen traditionele boksfilm meer, maar een onvervalst melodrama over een Lijdende Man. Billy is dat gewend in de boksring, daarbuiten is het toch echt een ander verhaal. Hij krijgt zijn woede niet onder controle, is radeloos en redeloos en reddeloos verloren.

Tot hij zich herpakt uiteraard: zijn achternaam is niet voor niets Hope. Billy meldt zich bij een ervaren, wijze bokstrainer (mooie bijrol van Forest Whitaker) en werkt toe naar zowel zijn verlossing als wraak op diegene die hem ruïneerde: de opgefokte Colombiaanse bokser Miguel Escobar.

Op dat moment heeft Sutters script niet erg veel interessants meer te melden en nemen clichés van de boksfilm weer de overhand. Dat het weinig plausibele verhaal je toch nooit verveelt, komt door de intensiteit van Jake Gyllenhaal als Billy. Hij is een mompelende brok getatoeëerd vlees die tegen zijn persoonlijke demonen vecht. Billy moet in onmenselijke omstandigheden zijn menselijke waardigheid hervinden, pas dan ziet zijn teleurgestelde dochtertje hem weer staan. Zijn training voor de grote finale is een cursus agressiebeheersing, en in de lachwekkende dynamische finale waar de ene na de andere tegelwijsheid van de trainer door zijn bloedende hoofd galmt, rekent hij af met zijn rivaal en zijn falend vaderschap. Je gelooft het bijna. Vooral dankzij Jake Gyllenhaal dus.