Zeshonderd schoenen die spoor van de mode tonen

Op de schoenententoonstelling in het MoMu in Antwerpen ligt de nadruk niet op extremen, maar op mode

Schoenen van Jurgi Persoons, 1997, openen de expositie. Foto MoMU

Schoenen zijn bepaald niet het meest verrassende onderwerp meer voor een modetentoonstelling. Vorig jaar was er al een schoenententoonstelling in de Kunsthal in Rotterdam, op dit moment is er een in het Victoria & Albert Museum in Londen. Komt bij dat de schoenmode voor vrouwen de afgelopen jaren zo uitzinnig is geweest, dat niemand meer staat te kijken van een extreem hoge of rijkelijk versierde hak. Hoe interessant kan een schoenententoonstelling nu nog zijn?

Nog best, getuige Footprint, de nieuwe, geheel aan schenen gewijde tentoonstelling in het MoMu.

Ook in de zalen van het Antwerpse modemuseum staan de verplichte nummers die je in elk schoenenboek en op elk zichzelf serieus nemende schoenexpositie tegenkomt: de Bamboeschoen van Jan Jansen, de Tabi van Martin Margiela (het beroemde laarsje met de losse grote teen en een ronde hak), pumps met enorme plateauzolen van Vivienne Westwood, flink wat schoenen van pionier Salvatore Ferragamo, de Italiaan die in de jaren dertig de belangrijkste schoenleverancier werd van Hollywood.

Maar het aardige van de tentoonstelling in het MoMu is dat de nadruk niet ligt op geschiedenis, extreme vormen of ‘killer heels’, maar op mode, en dan vooral designermode van de afgelopen vijftig jaar. Samenstellers zijn Geert Bruloot en Eddy Michiels, die in 1983 schoenwinkel Coccodrillo in Antwerpen openden. Tachtig van de zeshonderd schoenen op de expositie komen uit hun eigen verzameling. Ook de rest van hun keuze verraadt hun achtergrond als verkopers van designerschoenen. Sportschoenen ontbreken bijna helemaal, tenzij ze zijn ontworpen door bekende namen als Walter Van Beirendonck, Raf Simons en ja, Jan Jansen, die in 1977 als eerste met een sneaker met een sleehak kwam.

Een aantal belangrijke schoenontwerpers heeft een eigen vitrine gekregen: Manolo Blahnik, bijvoorbeeld, Roger Vivier, Dirk Bikkembergs en de nieuwste ster op schoengebied, Tabitha Simmons. Ferragamo heeft zelfs een eigen zaaltje, dat is ingericht als een ouderwetse filmstudio.

Maar verreweg de meeste schoenen staan - merken en jaartallen door elkaar - in vitrines die zijn gewijd aan (mode)thema’s als surrealisme, tribal, architectuur, rebellie en ‘baroque’. Die indeling maakt duidelijk hoe geschikt schoenen zijn om zo’n onderwerp te verbeelden. Kan een mode-item surrealistischer zijn dan de schoen van de Belgische ontwerper Jurgi Persoons uit 1997 waarmee de expositie opent, en die alleen bestaat uit een jarenvijftighak en twee bandjes om die mee aan de voeten te binden? En wie er graag barok uit wil zien, heeft niets anders nodig dan de satijnen laarzen met kralen en pailletten die Vivienne Westwood in 2011 liet maken.