Geërodeerde tijd in de barokke beeldenroute van de Lustwarande

Het is wel een doolhof, waarschuwt de dame bij de informatiebalie. En inderdaad. Het vergt veel ronddolen in het bos De Oude Warande om de zeventien kunstwerken te vinden van de beeldenroute Lustwarande ’15 bij Tilburg.

Maar dat dolen is de helft van de pret. Tussen bramenstruiken, vennetjes en woudreuzen die zelf al sculpturale schoonheid hebben, ontwaar je grillige menssculpturen van rudimentaire steenblokken (Ugo Rondinone) of als klassieke torso (William Tucker), poppenhoofdjes opgeknoopt aan bomen (Jan van Oost) en abstracte wachters (Roger Hiorns) aan weerszijden van een vertakte mensenkluwen (Atelier Van Lieshout).

Tussen deze mensbeelden prijken installaties en abstracte sculpturen, glanzend en kleurig. Het onmiskenbaar indrukwekkendste werk van deze alweer vijfde beeldententoonstelling in dit park is van Folkert de Jong, die abstracties en mensbeelden combineert.

Een ridder vol begroeiingen staat tussen blokken met geoxideerde lijmklemmen waarop een buste, grammofoon, koffiebekertjes rusten. Deze sporen uit verschillende verledens worden in een gezamenlijke geschiedschrijving kunstmatig bijeengehouden, zoals de klemmen om de blokken, alles flink geoxideerd en aangetast.

Geërodeerde tijd, oerbeelden, het past alles bij dit barok aangelegde achttiende-eeuwse park. Toch is niet de mens maar sociale kritiek het officiële thema.

De catalogus dicht maatschappijkritische dimensies toe aan een geometrisch raster (Eva Rothschild) en kunststof cocon (Wilhem Mundt). Dat lijkt vergezocht, alsof er meer diepgang in de esthetische route benadrukt moest worden.

Hooguit zijgen de abstracties iets dramatischer – barokker – neer als je weet dat ze eigenlijk gaan over onrecht en het verval van de economie.

    • Sandra Smets