De deur op een kier

Actrice Hanna Verboom zei aan tafel bij DWDD dat ze bezig was haar huis klaar te maken voor de opvang van vluchtelingen, collega Anna Drijver liet bij Pauw weten dat er op zolder vast nog plek was.

Ik kende ze niet, nou ja Anna Drijver een beetje, maar ik geloof dat je bij deze actrices als vluchteling met je neus in de boter valt. Die mensen zijn oprecht betrokken, die gaan in ieder geval de eerste week ’s morgens uit zichzelf sinaasappeltjes voor je persen. Kwam het door Hanna en Anna dat ik de paginagrote advertentie van BN’ers in De Telegraaf verkeerd had begrepen? Ik dacht dat die allemaal een vluchteling in huis wilden nemen, maar zo moest de zin ‘er kan een beroep op ons gedaan worden’ dan toch niet worden geïnterpreteerd.

Linda de Mol nam op haar eigen podium lindanieuws.nl als eerste zoveel slagen om de arm – ‘Ik ben heel erg gesteld op mijn privacy, omdat ik daar zo weinig van heb, maar als de overheid een serieus beroep op ons allemaal zou doen om voor een bepaalde tijd mensen in huis te nemen omdat er écht geen andere oplossing is (wat me sterk lijkt met zoveel leegstaande gebouwen in ons land), zou ik met mijn gezin overleggen en daar in principe toe bereid zijn.’ – dat je wist dat er in die villa in het Gooi in ieder geval geen vluchteling binnen kwam.

Tussen mijn vrienden op de sociale media zaten er ook die me mededeelden hoe erg of ze het allemaal vonden. Hup, daar lag de op een Turks strand aangespoelde Syrische peuter Aylan weer, voorzien van de uitroep: ‘Mensen doe iets!’

Was dit voor mij bedoeld? Was het de bedoeling dat ik ook publiekelijk ging zeggen dat ik een dood kind verschrikkelijk vond? Bestond daar twijfel over? Moest ik voor de zekerheid zeggen dat de deur bij ons ook open stond, of net als bij Linda de Mol op een kier met de ketting op de knip?

De ‘vrienden’ die de deur heel nadrukkelijk openden voor een onbekende, waren niet de eersten waar ik zelf zou aankloppen. De vrouw die haar man, mijn vriend, had verboden om in zijn eigen huis op schoenen te lopen bijvoorbeeld. En wat te denken van het stel dat zo vol was van de eigen barmhartigheid dat ze iedereen die daar een kanttekening bij plaatste ontvriendde? Daar was naast de voordeur ook de achterdeur opengezet.

Nederland was als een gezellige, warm gestookte huiskamer. Je kon maar beter niet vragen of er een raampje open mocht.

    • Marcel van Roosmalen