Poseren met stapels bankbiljetten – geen goed idee

Barry lijkt een aardige hbo-student, maar blijkt een fraudeur, die niet langer wil wachten op ‘de money’.

Is Barry een aardige, wat naïeve hbo-student accountancy, met eigen bedrijfjes en een royale levensstijl? Barry kreeg in 2014 succes met z’n rapgroep SFB, een Surinaams-Haagse formatie van vier coole jongens, met een videoclip vol sexy chicks, dure auto’s en harde beats. Hun nummer ‘We Wachten Veelstelang’ („Voor die money, die power”) vat veel samen.

Barry was er de frontman, tot eind vorig jaar dus. Hij zit vast, in Zoetermeer. Dit wordt al zijn derde strafzaak – eerder ging het om vals geld en diefstal. De officier eist veertig maanden cel, waarvan tien voorwaardelijk, en terugbetaling van ruim twee ton. Deels is dat afpakken van ‘genoten voordeel’, deels schadevergoeding aan banken en particuliere rekeninghouders.

De Criminele Inlichtingendienst was vorig jaar over Barry getipt. Hij zou z’n rapgroep financieren via oplichting. Op internet vond de recherche foto’s van Barry die poseerde met stapels bankbiljetten. Achteraf misschien niet zo’n goed idee. Z’n telefoons werden getapt, z’n gangen nagegaan, z’n vrienden in kaart gebracht. Dat hij in een huurauto reed met track and trace, waardoor al zijn routes werden onthouden, kwam goed uit. Net als dat hij altijd z’n mobiele telefoon aan had, ook als hij met verdachte pasjes ging pinnen. Barry bleek een levend peilbaken.

In detentie werd hij zeven keer verhoord, en hij vertelde over het ‘pinmilieu’ en zijn ‘fraudeclubje’. Hij had geen zin gehad in nóg langer wachten op „de money”. Het kunstje had hij van een Nigeriaan afgekeken.

Op de zitting ontkent hij. De politie had alles ten onrechte opgeschreven in de ik- en wij-vorm. Maar Barry had alles louter als theorie bedoeld, die dingen „kunnen zo gaan”.

Volgens justitie was Barry ‘hoofdontvanger’ van de bankpassen. De politie vond er dertien bij hem thuis. En hij organiseerde de katvangers. Mensen die ervan konden worden overtuigd dat ze hun bankrekening en bankpas moesten uitlenen. In het clubje zat ook een computerjongen die kon spammen en websites kon nabouwen van banken en creditcardmaatschappijen.

Pin-knulletjes

Verder moesten er postbodes omgekocht worden, die de bankpassen met pincode uit de post konden vissen. En er moesten veel formulieren worden ingevuld.

Wie in een valse e-mail trapte en zijn bankrekening en pincode gaf, zette de deur voor Barry’s fraudeclubje open. De bankrekening werd prompt op een nieuwe (valse) identiteit overgeschreven en leeggetrokken. Soms werd ook een studentenkrediet van 5 mille aangevraagd.

Om al dat geld uit de automaten te halen, waren er „pin-knulletjes” nodig. Het straattarief was 25 euro, Barry gaf 50. Het geld werd weggesluisd via zijn bedrijfsrekeningen. Hij mocht 10 procent houden.

Gul en betrouwbaar, zo stond hij bekend. Men kende elkaars telefoon-pincodes. Zodra iemand werd gepakt, veegde de rest van afstand diens telefoon schoon. Samenwerken in de cloud, echt heel handig.

De rechtbank veroordeelt Barry tot dertig maanden cel en 34.000 euro schadevergoeding. Hij heeft zich „gedurende anderhalf jaar op professionele wijze schuldig gemaakt aan grootschalige fraude”.

    • Folkert Jensma