Liedjes van protestzanger Armand steviger met The Kik

Armand moest er duidelijk nog aan wennen, om bijna een heel optreden zonder gitaar op het podium te staan. Met zijn hennarode haar was hij het stralend middelpunt van beatgroep The Kik. Zijn muziek werd er rijker, afwisselender en steviger door.

Bandleider Dave von Raven, nu alleen gitarist, pianist en achtergrondzanger, stak zijn bewondering voor de oude protestzanger niet onder stoelen of banken. „Misschien wel de grootste legende uit vijftig jaar Nederpop”, zo introduceerde hij de 69-jarige die in 1967 zijn grootste hit had met het vrijbuiterslied Ben Ik Te Min. Armand verdween nooit van de kleine podia, maar door zijn samenwerking met The Kik staat hij voor het eerst sinds jaren in het reguliere clubcircuit.

Een gezamenlijk album put vooral uit Armands bestaande, onbekende werk. Nummers als Een Beetje Vriendelijkheid en Een Mens Is Wat ‘ie Geeft ademen onverminderd de hippiegedachte. Fuck de Blues toont een minder verdraagzame kant van zijn karakter, waarbij hij een heel genre weg zet als zwartgallig en inspiratieloos , overigens op de maat van een bluesje.

The Kik neemt het begeleiden van hun held uiterst serieus in zorgvuldig uitgewerkte arrangementen, met Everly Brothers-achtige samenzang in Waar Is Je Glimlach en met Beatles-orgeltjes en psychedelische gitaaruitbarstingen om de songs kleur te geven. Tussendoor debiteerde Armand zijn dwarse levenswijsheden: „Een man is zo oud als de chick die hij neukt!” Tot slot was daar toch de gitaar voor een beheerst Ben Ik Te Min, met mondharmonica als echo uit de jaren zestig. Eén lied waar voor The Kik niets meer aan te verbeteren viel.