Hoera, de stoeptegels in de P.C. Hooftstraat liggen weer recht

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Opening van de ‘nieuwe’ P.C. Hooftstraat
Wie: Benno Leeser, President-Director van juwelier Gassan, Daniël Woldringh, eigenaar van restaurant Sama Sebo, Paul Slettenhaar, lid van de Bestuurscommissie Zuid, en Frank en Ronald de Boer.

Hoera. De stoeptegels in de P.C. Hooftstraat liggen weer recht. Alle reden tot feest. Juwelier Gassan heeft een grote tent voor de winkel gezet waar champagne wordt geschonken. Benno Leeser, ‘President-Director’ van de zaak is trots op de straat. “Kijk, er is meer ruimte voor voetgangers, alles ligt er strak bij.” De P.C. is volgens hem de duurste straat van Amsterdam. Alleen de heel grote merken kunnen zich er een winkel veroorloven.

“Daarom is hier ook zo weinig horeca. Een broodjeszaak kan hier de huur gewoon niet opbrengen.”

Projectontwikkelaars op de stoep

Toch is er één restaurant in de straat dat zich al meer dan veertig jaar kranig weert tegen het glamourgeweld: Sama Sebo, een Indisch restaurant dat wordt gerund door Daniël Woldringh. “Mijn vader heeft dit in 1969 kunnen kopen, met de hulp van Freddy Heineken, die een vriend van hem was.”

Met een eigen pand in de P.C. zit Woldringh op een goudberg en hij is niet de enige die zich daarvan bewust is.

“Toen zes jaar geleden mijn vader overleed stonden er nog geen dag later al projectontwikkelaars op de stoep. Of ik de zaak niet wilde verkopen.”

Woldringh schudt zijn hoofd. “Maar dat doe ik niet, nooit. Ik ben in het huis boven deze zaak geboren, woon er nu nog steeds en ga er nooit meer weg.”

Paul Slettenhaar en de gebroeders De Boer knippen een lint door en Daniël Woldringh staat voor zijn toko.

Een foto die is geplaatst door Bo&Caro (@boencaro) op

Internationale allure

Ondertussen is lid van de Bestuurscommissie Zuid, Paul Slettenhaar, het podium midden in de P.C. opgeklauterd. Hij noemt het een wonder dat de aannemer binnen de afgesproken tijd de renovatie klaar had. Okee, er moeten nog wel bankjes en bomen geplaatst worden maar een kniesoor die daar op let. “Amsterdam is hot”, verklaart Slettenhaar. “Daar hoort een straat als de P.C. Hooft bij.” De term ‘internationale allure’ valt nog een paar keer en dan mag Slettenhaar samen met de broertjes De Boer, die de P.C. blijkbaar een warm hart toedragen, een lint doorknippen. “En nu allemaal lekker zuipen!”, roept Ronald de Boer.

Woldringh is er niet bij. Hij zit ‘aan de verkeerde kant’ van de Hobbemastraat, die de P.C. Hooftstraat kruist. “Hier is ook niets gerenoveerd, dit stukje wordt gewoon overgeslagen.” Al vindt hij die poeha ook niets: “Vroeger was de P.C. Hooft een heel gewoon straatje, met een bakkertje en een slager, nu herken je het niet meer terug.” Woldringh is niet van plan iets aan zijn zaak te pimpen om het meer P.C.-proof te maken. Klanten krijgt hij toch wel. Zelfs de rijkste lui zijn blij met een bak nasi goreng van 2,75 euro.

    • Bo van Houwelingen & Caroline van Keeken