Dafne kan amper de hond nog uitlaten

Wereldkampioene Dafne Schippers is publiek bezit geworden. Dat valt haar zwaar. Ze haalt zelfs de cover van weekblad Privé, omdat ze op zoek zou zijn naar een man. Maar vooralsnog zoekt de atlete rust.

Dafne Schippers won zaterdag de 100 meter bij de Flame Games in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Foto Olivier Middendorp

Hoe Dafne Schippers zich nu voelt? Moe, vooral moe, zowel fysiek als mentaal. De sprintster, die Nederland heeft geraakt met haar wereldtitel op de 200 meter en de bedaardheid waarmee ze op haar nieuwe status als overbekende Nederlander reageert, snakt naar het einde van het atletiekseizoen. De rust waarnaar Schippers zo verlangt, wordt haar nog even niet gegund. Desondanks genoot ze bij de Flame Games in het Olympisch Stadion in Amsterdam van de innige publieke omarming.

Nog twee wedstrijden, komend weekeinde in Brussel en Newcastle, dan kan de wereldkampioene met twee vriendinnen op vakantie en uitrusten van een emotioneel, maar memorabel jaar. Er is nogal wat gebeurd. Schippers werd begin maart in Praag Europees indoorkampioen op de 60 meter en had zich voorgenomen begin juni, na de Hypomeeting in Götzis, de jaarlijkse hoogmis voor meerkampers, een eind te maken aan haar vertwijfeling over de keus voor de zevenkamp of de sprint. Dat thema spleet een jaar haar gemoedstoestand.

Opstapje naar ‘Rio’

In 2013 leek Schippers na haar bronzen medaille op de WK in Moskou stevig op weg naar een toekomst als zevenkampster. Een opstapje naar meer op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, was de heersende gedachte. Maar de EK in Zürich boden een jaar later een heel ander perspectief op haar carrièreverloop. Trainer Bart Bennema, die in Schippers een exceptionele sprintster vermoedde, had haar voor dat toernooi verleid tot een keus voor de sprint. Er gebeurde wat hij verwachtte: Schippers werd met overmacht kampioen op zowel de 100 als 200 meter.

Na de EK indoor, toen Schippers zich Europees snelste op alle sprintnummers mocht noemen, stond voor Bennema het besluit vast. Of zijn pupil zich zou kunnen meten met vooral de Amerikaanse en Jamaicaanse sprintsters was voor hem geen vraag meer. Alleen, Schippers was nog niet overtuigd. Dat werd een morele worsteling voor de atlete. „Net als veel vrouwen kan ik moeilijk kiezen”, verklaarde ze zich nader.

Om na ‘Götzis’, waar ze opnieuw last kreeg van haar jumpers knee en de wedstrijd moest staken, de knoop door te haken. Ze was het zat die voortdurende kniepijn, die opspeelde bij het hoogspringen, en stelde zich tijdens de terugvlucht de vraag: waarom mezelf blijven pijnigen, terwijl ik sprinten zo leuk vind?

De vraag stellen was ’m beantwoorden, waarna Schippers twee dagen later in haar thuisstad Utrecht de media bijeenriep en vol overgave verklaarde voor de sprint te hebben gekozen. Ze zag uit naar de confrontatie met de topsprintsters.

Nee, vrees kende Schippers niet en ze dacht die meiden aan te kunnen. „Ik heb een alles-of-niets-mentaliteit en kan op het juiste moment pieken”, pareerde ze sceptische vragen. Een vooruitziende blik, bleek bij de WK in Beijing, waar ze de Amerikaanse, maar vooral de Jamaicaanse sprintsters een jaar voor ‘Rio’ met zilver op de 100 meter en goud op de 200 meter de stuipen op het lijf heeft gejaagd. Het gevaar komt uit nota bene Nederland, sinds Fanny Blankers-Koen een nederig sprintland. Dat was even slikken.

‘Gaaf, dat deed me echt wat’

Niet voor Schippers en haar enthousiaste landgenoten, van wie er zaterdagavond ongeveer zesduizend naar het Olympisch Stadion waren gekomen om de nieuwe ster toe te juichen. Zo hartverwarmend dat de kampioene erdoor geraakt werd, zei ze. Bij de ‘instart’ van de 100 meter kreeg Schippers een staande ovatie. „Dat was gaaf en deed me echt wat”, zou ze later op de persconferentie zeggen.

Speciaal voor Schippers was er na afloop een persmoment geregeld. Iedereen wil haar tegenwoordig spreken. En dat gaat heel ver, vertelde ze. In Utrecht kan ze amper nog over straat. Zodra de atlete buiten komt, wordt ze omgeven door kinderen. De hond uitlaten is een soort gemeenschappelijk ritueel geworden en mensen die haar hoe dan ook willen zien, bellen aan of kijken door het raam naar binnen. Nog een tikje beduusd: „Ik besefte na thuiskomst pas wat ik heb losgemaakt. Leuk hoor, maar ik moet er wel aan wennen.”

Het was trainer Bennema vooral opgevallen dat Schippers ook buiten het sportmilieu een naam is geworden. „Ik was in de supermarkt en zag het weekblad Privé liggen met de kop ‘Dafne Schippers zoekt een man’. O ja, zo werkt dat, realiseerde ik me.”

Ach, wie wil zich niet afficheren met Schippers? Zelfs atletieklegende en meervoudig olympisch kampioen Edwin Moses, die als voorzitter van de wereldsportacademie Laureus eerst een voetbalwedstrijd voor het goede doel tussen een All Stars Team en oud-Real Madrid in Alkmaar had bijgewoond en nadien Schippers in Amsterdam had zien sprinten. Hij werd aan haar voorgesteld door prins Pieter Christiaan, voorzitter van Laureus Nederland. Kijk niet raar op als volgend jaar bij de Laureus-verkiezing van Wereld Sportvrouw van 2015 Schippers tot de genomineerden behoort.

    • Henk Stouwdam