Uitgewerkt

Marloes de Koning in Athene

foto ANGELOS TZORTZINIS / AFP

Lambrini is van streek. Een half uur geleden heeft een collega van het weekblad waarvoor ze werkt haar gebeld en het laatste nieuws vanaf de redactie doorgegeven. De hoofdredacteur heeft de journalisten voorgesteld het blad dagelijks, in plaats van wekelijks, te laten verschijnen. In dezelfde speech vroeg hij de medewerkers al het extra werk dat daarbij komt kijken, er voor niets bij te doen.

„Kun je het je voorstellen?” vraagt Lambrini ontsteld. „Iedere dag werken, voor niets? Alsof mijn inspanning niets waard is?” Ze zit met haar laptop en stapel boeken in een Starbucksfiliaal in het centrum van Athene om aan haar proefschrift te werken. Dat doet ze naast haar baan. Nu is de concentratie weg. „Ik voel me nu ontzettend slecht. Wat kan je daarop antwoorden?”

De vraag werd op zo’n manier gebracht dat je bijna geen nee kunt zeggen, waarschuwde haar collega al. Ze weet wel wat ze zou wíllen zeggen. Vanochtend zag ze op Facebook een cynisch bericht van een collega uit Thessaloniki. Hij is radiomaker en schreef dat hij ‘als journalist een paar afwijkingen heeft’. En een daarvan is dat hij betaald wil worden voor zijn werk. Aangezien dat niet meer gebeurt, is hij maar met zijn werk gestopt.

Ze vertelt het vol bewondering. Maar ze denkt niet dat ze zoiets ook durft. Nee zeggen betekent waarschijnlijk baan kwijtraken en freelancer worden. Dat is nog grotere ellende dan bijna voor niets werken. Ik heb haar weinig peptalk te bieden. De meeste Griekse freelancers die ik ken houden het hoofd net of niet boven water.

De afgelopen maanden hoorde ik van verschillende mensen, van wie ik dacht dat ze het wel zouden redden, over een nieuw probleem. Geregistreerd zijn als ondernemer betekent verplicht sociale premies en pensioenafdrachten betalen. Dat zijn forse bedragen, die ook moeten worden voldaan als ze geen omzet hebben.

Daar bovenop komt nu zowel de belasting voor dit jaar, als die voor komend jaar. Het is onderdeel van de afspraken met de andere Europese landen dat de belasting voor komend jaar vooruit moet worden voldaan. Terwijl afnemers ellenlang wachten met het voldoen van facturen, moet de omzetbelasting wel al worden afgedragen.

Een bevriende collega heeft onlangs haar boeken gesloten. Ze werkt alleen nog zwart. Ze is er kort over. „Het kon gewoon niet uit.”

Een kennis die samen met een partner een videoproductiemaatschappij heeft, heeft een ander probleem. Er zijn ontzettend veel cameramensen die graag freelance voor hem willen werken. Maar omdat ze allemaal hun ‘boeken hebben gesloten’ en dus officieel geen ondernemer meer zijn, kunnen ze hem geen bonnetje schrijven als hij hen betaalt. En dus kan hij geen zaken met ze doen. „Mijn boekhouding moet ook kloppen, anders heb ik een probleem,” gromt hij. „Het lukt me de afgelopen tijd bijna niet meer om iemand te vinden.”

De cameramensen verdienen wat op bruiloften en partijen. Volwassenen, soms met kinderen, die wat bijrommelen in de marge. Handje contantje. Een leuke bijverdienste voor wie geen gezin hoeft te onderhouden. Het biedt geen perspectief voor wie wil groeien. Het dieptepunt op de Griekse arbeidsmarkt is nog niet bereikt.

    • Marloes de Koning in Athene