‘Ik creëer overal in het land families’

Floor Ziegler

(44) is cultureel ondernemer. Ze organiseert projecten om mensen te laten kennismaken met kunst en kunstenaars.

Reizen

„Mijn honger naar het ontdekken van andere mensen en werelden heb ik van mijn vader. Hij was stedenbouwkundig architect en wilde altijd al in andere landen werken. Mijn moeder besloot mee te gaan, dus woonde ik al voor m’n tiende levensjaar in Australië, Egypte, Amerika en Indonesië. Het reizen had iets moois, maar tegelijk vond ik het heel eng. Het bracht niet de veiligheid die ik nodig had. Nu stap ik voortdurend in vreemde situaties, ik kan niet meer anders, maar toen beangstigde het me. Mijn oudere broer en zus hadden die angst minder, dus ik voelde me vaak onbegrepen.”

Graadmeter

„Toen ik tien was, kwamen we weer definitief in Nederland wonen. Ik belandde op de vrije school in Zutphen. Vergeleken met dat onveilige buitenland was dit voor mij een veilige, warme wereld. Ik kreeg geweldige vriendinnen die als zussen voelden. En ik had een leraar, Peter Crum, die mijn talenten herkende en aanmoedigde. Hij zag mijn sociale intelligentie om aan te voelen wat er in groepen speelt en om mensen te verbinden. Ik geloof dat hij me zelfs als een soort graadmeter van de klas gebruikte. Als ik honger had bijvoorbeeld, was het tijd voor pauze en gingen we eten.”

Opa

„Een paar jaar geleden was ik op een fototentoonstelling met werk van mijn opa. Hij was hoffotograaf van koningin Juliana, maar maakte ook veel portretten van dansers en musici. Ik denk dat mijn artistieke kant mede bij hem vandaan komt. Al heb ik hem helaas nooit gekend, want hij overleed jong. Toen ik zijn foto’s bekeek, rolden de tranen over m’n wangen. Ik besefte dat ik op hem leek. Hij hield op een soortgelijke manier van mensen. Hij fotografeerde ze graag dansend, of met hun instrument. Hij wist ze zo op hun gemak te stellen dat hun kracht en talent bovenkwam. Wat had ik mooie gesprekken met hem kunnen hebben.”

Loslaten

„In mijn werk inspireer ik mensen voortdurend om los te laten. Van ambtenaren tot stadmakers en alcoholisten in het park. Ik voel nieuwe bewegingen aankomen. Ik was eigenlijk al met ‘de participatiemaatschappij’ bezig voor het woord überhaupt die politieke lading kreeg. Toen ik de Noorderparkkamer oprichtte, een ontmoetingsplek voor kunstenaars en buurtbewoners in Amsterdam-Noord, ging dat niet meteen. ‘Jij zet zomaar een paviljoen in óns park’, was de gedachte. Ik was een indringer. Ik ben met de mensen in het park gaan praten. Mede daardoor werd het een succes.”

Wandelen

„Toen mijn taak bij de Noorderparkkamer erop zat, ben ik gaan wandelen. Van mijn huis in Amsterdam naar het Friese dorp Reduzum. Als je wilt leren hoe je wijkondernemingen opzet en gemeenschappen vormt, moet je daar heen. Daar doen ze dat al eindeloos lang. Onderweg praatte ik met iedereen die ik tegenkwam: van de postbode tot plaatselijke kaasboer. Zo hoor ik wat er speelt. Dingen waar ambtenaren zich vaak helemaal niet van bewust zijn. Daarna breng ik al die mensen bij elkaar, bijvoorbeeld in een leegstaand pand waar ze met elkaar in gesprek gaan en waar ze vervolgens zelf een ontmoetingsplek creëren.”

Kwartiermakers

„Elke week ga ik naar een andere stad waar ik help bouwen aan nieuwe ontmoetingsplekken. Ik heb allemaal Whatsappgroepen van de steden waar ik kom. Ik creëer overal in het land families, zo voelt het echt. Vaak zijn het sterke, sociale vrouwen die zo’n groep leiden. Mijn ‘kwartiermakers’. Ik stuur ze aan en denk mee. Het is bijna een politieke beweging, zeg ik wel eens tegen politici. Alle thema’s die ook op de landelijke politieke agenda staan komen langs, van vluchtelingen tot werkgelegenheid. Alleen schakelen wij ook nog onderling met alle steden.”

Tussentijd

„Deze zomer liet ik dingen meer gebeuren. Zo sliepen we in een Frans hotel. Meestal ben ik bij aankomst geneigd snel even op m’n telefoon te checken wat voor hotels er nog meer in de buurt zitten, om te zien of we niet beter kunnen doorrijden. Dit keer liet ik dat los. Van het een op het andere moment was alles goed. Er was een bijzonder dorpsfeest, er werd heerlijk gekookt. Sindsdien ben ik minder bezig met van A naar B gaan, maar leer ik van wat er in de tussentijd gebeurt. Daar gaat het om. De angst om los te laten is vaak groter dan de risico’s die je dan loopt. Dat vind ik een bevrijdende gedachte.”

    • Christel Don