Column

Iets vreselijks aan de hand

Georgina Verbaan

Er is iets vreselijks aan de hand en er gebeurt niets. Er liggen gezinnen met kinderen langs de kant van de weg, zonder eten, medische hulp of sanitaire voorzieningen en ik kan schoenen bestellen in Duitsland die dan morgen bezorgd worden. Het is groot en het is beschamend.

Vluchtelingen worden in het journaal nog steeds migranten genoemd. Migranten. Mensen die voor leuke sociale voorzieningen hun leven zouden wagen. Gelukszoekers noemt men ze ook wel. Nou, gelijk hebben ze. Ik ben ook een gelukszoeker. Maar ik kon vanochtend kiezen wat ik op brood nam, ik kan zeiken over mijn nachtrust en lachen om een filmpje van een hond met vierkante wenkbrauwen. Hoewel dat laatste even niet zo goed lukt.

Ik hoef u niet te vertellen hoezeer mensen zijn aangedaan door wat ze op het nieuws hebben gezien, u bent die mensen. Het is moeilijk niet sentimenteel te worden. Daar heeft ook niemand iets aan. Liever had ik u afgeleid met iets vrolijks. Maar dat lukt nu even niet. Op het internet maakt een journalist zich er kwaad over dat mensen zo weinig weten over Syrië. Maar mensen maken zich kwaad over verdronken kinderen en mensen die aankomen en nergens heen kunnen. Niets hebben. Ongewenst zijn. Want er zijn helaas ook altijd types die zich alleen zorgen maken over hun eigen bed, bad, brood. Het not in my own backyard-principe.

Dat het apocalyptisch aandoet lijkt mij een feit. En dat het niet nodig is dat mensen verdrinken in zee, zich door prikkeldraad heen persen, en ontheemd en zonder enige zekerheid drijven in een zee van wanhopigen door een Europa dat verdomme zo rijk is. Er zullen altijd mensen zijn die betogen dat we aan alle kanten voorbijgestreefd worden op economisch gebied, door andere continenten. Nou, en? Zolang mijn kat glutenvrij kan eten zijn wij rijk. Nee, dan vangen rijke Arabische landen geen vluchtelingen uit de regio op. 86 procent van de 19,5 miljoen vluchtelingen wordt opgevangen in ontwikkelingslanden. Slechts 300.000 maken de levensgevaarlijke oversteek naar Europa. En voor die mensen moeten wij nu zorgen. Die mensen zijn hier, nu. En we moeten daar iets mee. Waarom staan daar geen tenten, waarom zijn er geen grondtroepen?

U hoort het al. Aan mij heeft u niets. Ik ben zo’n sukkel die hoopt dat alles enigszins goed komt als mensen, en politici vooral, hun hart openstellen, de landsgrenzen – en hun portemonnee. Doneren aan Artsen zonder Grenzen en Save the Children duurt ongeveer een minuut via de handige doneerknop op hun websites.