We baden dat hij alles zou vergeten tot waar we veilig waren

Ongetwijfeld zult u aandacht blijven schenken aan het vluchtelingenprobleem. Ik schreef een gedicht over deze thematiek naar aanleiding van de herdenking van de Eerste Wereldoorlog. Helaas is het nog altijd actueel en haast één op één te leggen op de situatie van Aylan en al die andere anonieme kinderen.

De ijsvogel die dagelijks bij het ven

zich horen liet, was bij het eerst gerucht

van staal in blauw gevlogen,

ver voor kanon en lijkenlucht

en lang voordat wij onze vlucht

naar elders overwogen.

Was het voor vluchten niet te vroeg?

Op welk moment besluit je om te gaan,

hoe ver van vaders huis

moeten de bommen vallen?

We moesten gaan, er werd met scherp geschoten,

geen tijd voor koffers of voor eten.

We zeiden tot het jongste kind

dat het vakantie is en wie niet weg is wordt gezien

en baden dat hij alles zou vergeten

tot waar we veilig waren.

Hij zei: ‘Ze zien de vogels en de hemel niet

zolang ze helmen dragen.’

Na vele uren kon hij niet meer staan,

we droegen hem. Zijn laatste woorden:

‘Hoe ver is veilig hier vandaan?’

Stop even en denk het je in

De laatste weken is het lezen van de krant een vervelende gebeurtenis vanwege alle nare berichten, maar vandaag breekt mijn hart. Hoe kunnen we blijven toezien dat kinderen in de zee verworden tot aangespoelde visjes? Nu doe ik dagelijks geen heldhaftige dingen, maar dit wil ik niet meer. Ik wil niet meer onderdeel uitmaken van een land waarbij we politiek omgaan met mensen die uit pure wanhoop hun vege lijf en dat van hun kinderen proberen te redden. Durft niemand in Den Haag een humane beslissing te nemen zonder aan stemmenwinst te denken? Denk eens in, u ziet geen uitweg meer en besluit alleen uw kinderen in het bootje te zetten, want meer geld heeft u niet. Denk eens in hoe u zich zou voelen. Denk dat gewoon eens in en durf dan met droge ogen te zeggen dat u niets gaat doen als leider van ons land, om deze mensen een onderdak te bieden.