Opinie

    • Frits Abrahams

Voetbalmalaise

De pech is dat ze bij het Nederlands elftal wel De Telegraaf en Voetbal International lezen, maar niet NRC Handelsblad. Anders was het gisteravond tegen IJsland heel anders gelopen, heus. Ik doe mijn uiterste best, kijk naar al die tergend slechte wedstrijden sinds het WK, geef gratis adviezen, maar ze willen niet luisteren (lezen). En ja, dan houdt het een keer op.

Zo schreef ik vorig jaar na de nederlaag tegen Tsjechië: „Als ik bondscoach was – en wat Guus kan, kan ik ook – zou ik beginnen met drie maatregelen. 1. Nooit meer Bruno Martins Indi opstellen. 2. Sneijder nog één kans geven. 3. Voor Van Persie een goede psycholoog regelen. En als dat alles niet helpt: alleen nog Arjen Robben opstellen.”

Tegen Martins Indi had ik vooral één bezwaar: hij kan niet voetballen. Hij maakt domme fouten en riskante overtredingen. Ik vond het verder wel een brave jongen, maar zelfs dat blijkt niet helemaal waar: hij probeerde gisteravond een IJslander met een karateklapje uit te schakelen en ook dat lukte niet goed. Twee directe rode kaarten voor Bruno in één jaar: het schijnt een record te zijn.

Dus toen ik gisteravond de opstelling van het Nederlands elftal zag, riep ik meteen vertwijfeld: „Néé!” Bondscoaches hebben een groot zwak voor Bruno. Ik vermoed dat hij ze nooit tegenspreekt. Hij weet beter dan wie ook dat hij niet in het Nederlands elftal thuishoort en houdt zich sjakes. „Bruno, haal jij even de hesjes op? En neem meteen even mijn notitieblok mee.”

Het was vooraf niet de enige fout van Danny Blind, de nieuwe bondscoach. Hij stelde ook Gregory van der Wiel op. Dat is die jongen die op zijn lichaam geen plekje meer kan vinden om nog een tatoeage te laten zetten. Hij is daardoor helemaal van slag en raakt ook bij zijn eigen club geen bal meer: net als Martins Indi is hij zijn vaste plaats kwijt, want buitenlandse clubcoaches zijn veel strenger dan Nederlandse bondscoaches.

Met die twee fouten van de bondscoach hadden we eigenlijk al van IJsland verloren nog voor de wedstrijd begon. Blind doet reuze zelfverzekerd op persconferenties, maar ís hij het wel? Hij raakte tijdens de wedstrijd volledig in paniek.

Hoewel Nederland móest winnen, haalde hij zijn enige centrumspits, Huntelaar, naar de kant. Memphis de dwerg moest het daar in zijn eentje zien te rooien. Toen was het voorbij. De bank van de coaches bood een onbegrijpelijke aanblik: daar zaten drie oud-internationals, onder wie twee geweldige oud-spitsen (Van Basten en Van Nistelrooij), en het enige wat ze konden bedenken was het elimineren van hun beste spits. Zelfs tegen het einde durfden ze geen centrumspits in te brengen, ze volstonden met een tweede rechtsbuiten.

De IJslanders (er zijn er maar 323.000 van) trokken zich er niets van aan en bleven fris van de lever voetballen. Zij bereiden zich heel ontspannen voor op zo’n wedstrijd. Misschien hebben we in Nederland het voetbal doodgeanalyseerd. Er wordt eindeloos over systemen en tactieken geëmmerd en ondertussen is elke spontaniteit en avontuurlijkheid uit het spel verdwenen. Spelers verkrampen, bondscoaches storten in.

De malaise heeft inmiddels ook de NOS bereikt. Ze maakten daar in de regie beginnersfouten: te veel shots van de spelersbank en de tribune, waardoor spelmomenten werden gemist. Commentator Frank Snoeks kun je gelukkig uitzetten; ouwehoeren doen we thuis zelf wel.

    • Frits Abrahams