‘Niet naar het kamp’, klinkt uit de trein

De impasse tussen de autoriteiten en de migranten die per trein westwaarts willen, duurt voort.

Migranten houden protestborden op nadat de Hongaarse politie hen op het station van Bicske wilde dwingen in de bus naar een opvangkamp in de buurt te stappen. Foto HERBERT P. OCZERET / EPA

Op het stationsplein staat een handjevol politieagenten ontspannen te praten tussen de forenzen die Boedapest binnenstromen. Slechts hier en daar zitten enkele migranten lusteloos tegen de muur, schuilend voor een beginnende regenbui.

Boedapest-Oost leek vanochtend bijna weer een normaal station, maar in de ondergrondse doorgang naar de metro wordt duidelijk wat er echt aan de hand is: de migranten hebben zich teruggetrokken in de ‘transitzone’, niemand die nog een trein opstapt.

Iedereen heeft immers gehoord wat gebeurd is met de enkele honderden lotgenoten die zich gisterochtend verdrongen om op de trein naar Sopron te klauteren, een stad aan de grens met Oostenrijk. Niet Sopron, maar Bicske bleek hun eindbestemming. In dat stadje met een vluchtelingenkamp op veertig kilometer van Boedapest, wachtte een cordon agenten in oproeruitrusting hen op.

Slapen in gangpad of bagagerek

Uitstappen, luidde het gebod. Een aantal van de migranten – voornamelijk Syriërs, Irakezen, Pakistanen en Afghanen – verliet de trein, maar wurmde zich terug een weg naar binnen toen duidelijk werd dat de agenten hen naar het vluchtelingenkamp wilde brengen. De trek- en duwpartij met de politie leverde beklemmende beelden op van schreeuwende migranten en agenten die sleuren aan een man en vrouw die met een baby in de armen dwars over het spoor gaan liggen. „We want go”, scandeerden de gestrande passagiers terwijl ze woedend op de ramen bonsden.

Wie niet meewerkt, zou gedeporteerd worden, waarschuwde Attila Kiss, de onderdirecteur van de Hongaarse immigratiedienst. Zestien migranten lieten zich alsnog van de trein halen en werden per bus naar het naburige vluchtelingenkamp gebracht. Maar de meesten hielden voet bij stuk. Sommigen weigerden water of voedsel aan te nemen van de politie. „No camp! No water! No Food! Just Freedom!” stond te lezen op het kartonnen bord dat een man omhoog hield in de richting van de journalisten, die de politie weghield van de trein.

Comfortabel verliep de nacht in de overvolle wagons niet: sommigen sliepen in het gangpad, anderen in de bagagerekken.

Dan maar wandelend naar Oostenrijk

Een andere groep migranten die op een trein naar de stad Györ was gestapt, liet zich in het station van Nagyszentjános makkelijker afvoeren, richting het vluchtelingenkamp van Vámosszabadi. In Bicske duur de patstelling vanochtend bij het ter perse gaan van deze krant nog steeds voort: migranten vormden opnieuw een rij voor de trein, terwijl ze borden toonden met boodschappen als „Wij willen naar Duitsland” en „Wij willen niet naar het kamp!”

„Er heerst complete chaos”, zegt Márta Pardavi, van het Hongaarse Helsinki-comité, een mensenrechtenorganisatie aanwezig in Bicske. „Gisteren was het al onduidelijk op welke gronden de politie mensen oppakte die demonstreerden bij het station. Die situatie duurt vandaag verder. De politie geeft ons geen informatie.”

In het geïmproviseerde kamp bij het Ooststation in Boedapest, zoeken de vluchtelingen inmiddels naar andere manieren om hier weg te raken. Een groep is begonnen om al wandelend de grens te bereiken. De Oostenrijkse liberale volksvertegenwoordiger Angelika Mlinar kondigde ondertussen aan zondag een konvooi te zullen organiseren om migranten met bussen en auto’s van Boedapest naar Wenen te brengen.

Maar voorlopig is de grootste zorg van de opeengepakte mensenmassa om tentjes of dekens te verslepen, weg van de vuile natgeregende grond. Kinderen worden ingepakt in dekens, jassen en regenjacks.

Mohammed, een Syriër uit de stad Duma, houdt hoop. Hij besloot gisteren niet op een trein naar de grens te stappen met zijn familie, maar te wachten tot de grenzen weer opengaan. Hij toonde gisteren een ticket naar München, met een geldigheidsduur van twee weken. In die tijd zal er wel wat bewegen, zei hij: „Het is een kwestie van geduld hebben.”

    • Roeland Termote