Lekker cruisen kan ook met je peuter

Je kunt natuurlijk op de fiets of met de auto met je kind op pad. Maar het kan ook op een longboard, met een buggy erop vast. Dat moet Next-redacteur Peter van der Ploeg proberen, met z'n dochtertje.

Nrc.next-redacteur Peter van der Ploeg (rechts) test de longboardstroller met zijn dochtertje. Foto Peter de Krom

Twee mensen verplaatsen zich een paar dagen op één skateboard: een anderhalfjarige en een tweeëndertigjarige. De anderhalfjarige is klein van stuk, maar in voor nieuwe manieren van transport. Sinds kort doet ze met wisselend succes ook aan lopen. De tweeëndertigjarige is haar vader. Samen proberen ze een nieuwe uitvinding: de ‘longboard stroller’.

Dat is simpelweg een longboard met een stroller, een buggy, er bovenop gemonteerd. Het ding moet bedacht zijn als direct gevolg van de cirkel van het leven: skatende tieners worden studenten, willen niet meer hun knieschijven breken en gaan dus op een longboard staan. Die is minder geschikt voor trucjes, en meer voor van a naar b verplaatsen. Milieuvriendelijk en sportief, en daarom hartstikke populair de laatste jaren.

Dit vervoersmiddel lost een probleem op dat voor veel mensen helemaal niet bestaat: de niet te onderdrukken neiging om een klein kind mee te nemen bij het skateboarden. Je met enige zekerheid van veilige aankomst verplaatsen met een dreumes, peuter of kleuter kan alleen goed op de fiets, met de auto of gewoon lopend met een buggy. En dat zijn voor zich voortplantende skate- en longboarders weer weinig spannende opties. Maar niet langer: de hybride van het symbool van een gearriveerd leven, een kind, en het laidback gedrag van de stadshipster is met deze boardbuggy een feit.

Lap hout met gifgroene wielen

Hoe ziet het eruit? Het zitgedeelte is bedoeld voor een dreumes of peuter van minimaal één jaar, zodat het zich goed stevig rechtop kan houden, en maximaal 15 kilo, om voor de hand liggende redenen. Het board is een flinke, stevige lap hout van bijna anderhalve meter met grote, gifgroene wielen en een beetje lullig design op de onderkant, waar op conventionele skate- en longboards juist de mooiste designs te vinden zijn.

De buggy zelf is gewoon het zitgedeelte van een buggy, met klik-klak riempjes en een stevige bar, zodat het kind er niet uitvalt en zich kan vasthouden. Het hele gevaarte is in te klappen. Net als die bink op de promobeelden die de fabrikant meestuurde kun je het board, onder je grote biceps mee terug naar de achterbak van je splinternieuwe cabrio sjouwen.

De anderhalfjarige in kwestie en ik proberen de longboardstroller, maar niet voordat de olifant in de kamer de kamer is uitgewerkt. Is dit niet ook heel onveilig? Waarom zou je in GODSNAAM je lieve KIND op een SKATEBOARD binden?

Gelukkig is er weinig reden tot zorg. Het board zelf is stevig en stabiel. Het zitje is makkelijk te bevestigen maar lastig los te krijgen. Er zitten veiligheidsgordels op en het passagiertje moet voor deze test een helm op - wie het board aanschaft moet het zelf weten, net als op de fiets. Bovendien zit er een handrem op. Je kunt er een ongeluk mee krijgen, vergis je niet. Maar dat kun je op de fiets ook.

Daar komt bij dat Quinny, de fabrikant, per hoofdletters eist dat ik „niet ga stunten.” Geen backflips, begrepen!

„Klaar. Klaar!”

Hit the road, dan maar. Het grootste probleem is die helm. Mevrouw weigert. Al die riempjes om haar hoofd en onder haar kin, ik snap het wel, maar het moet. Het ding mag vier seconden op en dan, in aanzwellende paniek: „Klaar. Klaar!” Met geduld, een paar kleurige stickers op haar grijze helm en scheldwoorden in vier talen die ze nog niet machtig is, waaronder haar eigen, zit het helmpje vast, kan ze worden vastgeklikt in de buggy en zet ik af.

Dakkedakkedakke, gaan de wielen over de tegels. Dochterlief knijpt haar knokkels wit aan de beugel maar op de vraag of ze het leuk vindt hoor ik zachtjes: „ja”.

Met twee keer afzetten zijn we aan het eind van de straat, tien meter verder. Het gaat dus echt heel makkelijk, ook voor een ongetraind lichaam. Door de uitsparingen aan de uiteinden van het board kun je bovendien lekker scherpe bochten maken. En door de brede wielen en het handvat van de buggy, verlies je je balans niet zo snel.

Dat handvat scheelt. Longboarden is in principe niet supermakkelijk, omdat je bij het afzetten één been optilt en je dan met het andere been moet sturen. Tegelijkertijd moet je in balans blijven op een board dat makkelijk een verkeerde kant op stuurt. Ik zie oma er niet mee naar de kinderboerderij gaan.

Ook deze longboardstroller moet je onder controle zien te krijgen, maar dat handvat maakt het dus veel makkelijker. De handrem biedt extra controle. Iets te veel misschien. Als ik heeeeel lichtjes in de rem knijp omdat ik iets te veel op de rand van de stoep afga, stopt de aarde piepend en krakend met draaien en hangt mijn peuter in de riemen.

Terug naar huis dan. Na een flinke draaicirkel - het blijft een enorme lel van een board - en vier keer flink afzetten staan we weer voor de voordeur. Leuk? „Ja. Klaar.”

Oké, klaar, die vervelende helm af en even de zandbak in. Zelf ben ik blij verrast: ik sta te zweten, terwijl ik mij net alleen maar op een leuke manier met m’n dochter een paar keer door de straat heb verplaatst.

Staat van de luier

Na precies genoeg tijd in de zandbak om te vergeten waarom ze die helm ook alweer vervelend vond, proberen we het opnieuw. Nu een wat langer eindje, waarbij ik helaas af en toe „Papa klaar. Klaar!” onder het helmpje vandaan hoor komen. Dat komt vooral door hobbeldebobbel-steentjes waar ik overheen rij. Dat zit niet lekker, ongeacht in welke staat de luier is.

Terug op de gladdere stoeptegels hoor ik meer tevreden geluiden. En eigenlijk cruisen we dan gewoon best wel lekker. Ik zet af en toe af, wieg dan een beetje heen en weer voor grote, luie bochten die ‘long- snow’ en andere vormen van boarden zo fijn maken, en mijn dochter is best wel tevreden met de wind in d’r haar. This is the life.

Maar zou ik ’m kopen? Tja. Het apparaat is 600 euro. Dat is een hoop geld voor een aanvulling op wat je toch ook gewoon zal moeten kopen, zoals een gewone buggy en een gewoon longboard. En ook een fietsstoeltje, en een fiets, en weet ik veel wat je allemaal nog meer nodig hebt om een kind te vervoeren. De longboardstroller vervangt niks. Tegelijk is het ook weer niet een dermate astronomisch bedrag dat het liefhebbers zal tegenhouden. Quinny maakt er voorlopig ook maar 1.000.

Dochterlief en ik zullen op Marktplaats in de gaten houden of een van die 1.000 weer naar de volgende levensfase is. Kunnen we voor een prikkie meeboarden.

    • Peter van der Ploeg