next brieven

De Opzij-prijs is geen aanmoedigingsprijs

schrijft winnares Niña Weijers

‘Wel zonde, die prijs voor Niña Weijers’, kopte nrc.next dinsdag. Thomas de Veen schreef een opiniestuk over de Opzij Literatuurprijs, die naar zijn mening nauwelijks meer een feministisch karakter heeft. Hij pleit voor een Opzij-prijs waarin boeken expliciet worden geprezen om hun bijdrage aan de ontplooiing, bewustwording en emancipatie van vrouwen. Mijn boek was al genoeg geprezen, beter had de Opzij-jury zich onderscheiden door een ander boek te kiezen. Ik geef het meteen toe: toen ik hoorde van mijn nominatie, overwoog ik even me terug te trekken. Ook ik was (en ben) van mening dat mijn boek meer dan genoeg lof heeft ontvangen. En eerder had ik inderdaad mijn twijfels uitgesproken over het bestaan van aparte vrouwenprijzen. Uit dit stuk, dat overigens een inkorting van mijn lezing was tijdens de uitreiking van die andere vrouwenprijs, de Anna Bijnsprijs, wordt helaas alleen wel erg selectief geciteerd. Nee, ik schrijf inderdaad niet met mijn tieten, maar aan genderontkenning doe ik ook niet. Het stuk was een pleidooi voor minder nauwe definities van wat mannelijk en vrouwelijk, universeel en ambitieus is. Niet om de verschillen uit te vlakken, of sekse te ontkennen, maar wel om meer diversiteit toe te laten in het (feministische en literaire) discours.

Ik heb mijn nominatie niet ingetrokken omdat ik dat ten eerste wel erg arrogant had gevonden van een debutant. Mijn boek is opgevallen, maar een gevestigde schrijver ben ik allerminst. Eén boek bewijst weinig. Dat een jury zich daarover heeft gebogen, is verdomd eervol. Bovendien, en misschien is dat wel de allerbelangrijkste reden: vrouwen hebben decennialang hard gevochten om de discussie over de (eventuele overbodigheid van) deze prijs nú, in 2015, mogelijk te maken. Aan al die vrouwen heb ik een hoop te danken.

Verder geloof ik niet dat de Opzij-prijs een aanmoedigingsprijs is, of dat moet willen zijn. Daarvoor ben ik te zeer een feminist.

Gláucio en Márcia

Waarom leveren we Luciano zomaar uit?

vraagt Toon van der Aa uit Amsterdam

Iedereen lijkt het maar doodgewoon te vinden, dat Gláucio en Márcia mogen blijven, terwijl hun vader Luciano Ventura Tiago aan Angola wordt uitgeleverd, louter op door belanghebbende partij IND geuite „ernstige vermoedens van oorlogsmisdaden”. Is verder het uitleveren van verdachten van (oorlogs)misdaden eigenlijk wel zo gewoon? In menig land zal een bekentenis losgemarteld worden, en dat is dan voldoende voor een gruwelijke straf. Terwijl wij hier rijk genoeg zijn en uitstekend geëquipeerd om een behoorlijke rechtszaak te voeren en een eventuele straf te voltrekken. Daarom een kwestie van beschaving: verdachten van oorlogsmisdaden niet uitleveren maar asiel geven en berechten. Anders is Luciano binnenkort gewoon dood.

Scheidingen

Ja, scheiden is erg. Maar ook heel leerzaam

schrijft Iris Donkers, trainer bij Villa Pinedo, stichting voor jongeren met gescheiden ouders

In de rubriek next.checkt van zaterdag staat dat een scheiding voor zo veel stress zorgt bij een kind, dat het zijn ontwikkeling kan remmen. Maar ook dat er iets nog schadelijker is dan gescheiden ouders, namelijk ruziënde ouders. En dat kan ik beamen. Kies er bij die constante spanning in huis alsjeblieft voor om uit elkaar te gaan. Misschien dat het op korte termijn het vuur alleen maar aanwakkert, maar op lange termijn kom je daar een stuk verder mee.

Ja, het tekent je als kind voor het leven. Maar ik denk dat ik nooit zo sterk en zelfverzekerd zou zijn geweest als mijn ouders bij elkaar waren gebleven. Nooit zo voor mezelf zou zijn gaan vechten. Nooit zo snel hebben geleerd te accepteren dat dingen nu eenmaal veranderen, zónder dat je daar iets aan kan doen. En ik leer nog steeds. Een kind van gescheiden ouders blijf je voor het leven.

mail naar denken@nrc.nl