Egoïsme of moedergevoelens?

In Ricki and the Flash speelt ze Ricki, een zangeres die elke vrijdagavond in een halfvolle bar in achteraf Amerika speelt. Ze ziet eruit als een rockchick op leeftijd: gekleed in het zwart en een tegendraadse coupe.

Het verleden haalt Ricki in als haar ex-echtgenoot belt met de mededeling dat haar dochter totaal is ingestort na een echtscheiding. Lukt het de egoïstische rocker om haar moedergevoelens aan te boren en haar vervreemde dochter, gespeeld door Streeps eigen dochter Mamie Gummer, te helpen?

Het plezier van Ricki and The Flash zit ’m niet in het tikje voorspelbare scenario of de capabele acteurs, maar komt verrassend genoeg vrijwel geheel voor rekening van Ricki’s begeleidingsband The Flash. Deze bestaat uit echte muzikanten die hun hoogtijdagen in de jaren zeventig hadden en uit de kring rond Neil Young komen, die Meryl Streep leerde hoe haar gitaar vast te houden. Deze band levert schitterende taferelen op: de uitdrukkingsloosheid van de laconieke (en inmiddels overleden) bassist Rick Rosas, de bekkentrekkende drummer Joe Vitale en het laid-back orgelspel van Bernie Worrell. Maar het is Rick Springfield die acteerkanon Streep van het doek speelt. Hij is leadgitarist Greg die ook offstage aan de zijde van Ricki staat. Hij is gefrustreerd dat zij schouderophalend over hun relatie doet. Die gecompliceerde haat-liefdeverhouding zie je terug op het podium, en het knappe is dat Springfield het allemaal onthult met zijn blikken op Ricki. Soms zijn die vol tederheid, dan weer met nauwelijks verholen woede over haar vrijheid-blijheid.