Bewilders ode aan Vlieland

Op Into The Great Wide Open treedt dit weekend Bewilder op, de nieuwe band van Maurits Westerik.

Bewilder. Vanaf links: Jeroen Overman, Maurits Westerik, Bram Hakkens, Arjan Kamphuis, Arjen de Bock. Foto Merlijn Doomernik

De debuut-cd van de nieuwe band van Maurits Westerik, ooit bekend als voorman van de Utrechtse band Gem, gaat over de hoge verwachtingen die mensen van zichzelf hebben. En over vriendschap. Volgens Westerik kunnen ook fouten en misverstanden leiden tot vriendschap.

Nadat Gem, de lefgozerige rockgroep uit Utrecht, in 2011 uit elkaar was gegaan, was Westerik een muzikant op zoek naar een band. Een voorzichtige toenadering met bevriende muzikanten (onder meer uit de band van Kyteman en van Wooden Saints) leidde uiteindelijk tot de oprichting van het vijftal Bewilder. „Het duurde even voordat we ons wilden vastleggen. Verwachtingen moesten overboord, we zochten naar een onbevangen houding. Dat lukt met deze band”, zegt Westerik. „En ik kwam erachter dat als er iets misgaat, dat ook mooie gevolgen kan hebben. Want zo ontdek je wat je wilt en wat je per se niet wilt. Als twintiger besef je dat niet, maar nu is het heerlijk om te merken dat dat kan.”

Muzikaal ervaart Westerik, nu 33, op dit moment een zekere „verwarring” – de groepsnaam. Hij omschrijft deze verwarring als „aangenaam”. „Het is altijd fijn om op het verkeerde been te worden gezet, als een film of boek anders afloopt dan je zag aankomen. Of dat een avondje uit eindigt met dat je zonder jas op straat staat.”

Op Bewilders vorige week verschenen debuut-cd Dear Island werd verwarring omgezet in veelzijdigheid: van de frisse Duran Duran-riff in Safe, de volbloed americanastijl van Minor Blues, tot de brede gebaren in Carry On, Carry On. Westeriks robuuste zangstem wordt ingebed in instrumentaties waarbij muzikale flair tussen de noten doorsijpelt. In So It Goes laat hij zijn stem zweven, op de kalme kabbeling van mooi aanzwellende piano en gitaarakkoorden, terwijl hij zijn idee over vriendschap uiteenzet: ‘Time will tell/ who fits well’.

Komend weekend wordt op Vlieland het Into The Great Wide Open-festival gehouden. Op vijf podia zijn bands te zien zijn als My Baby, Oscar & The Wolf en De Staat. Ook Bewilder treedt op. Het was op Vlieland, in de concertzaal van camping Stortemelk, dat Bewilder Dear Island heeft opgenomen.

Samen met producer Henk Jonkers bedachten ze een ‘nieuwe’ manier van werken, zegt Westerik. In de ruimte werd een mobiele studio opgezet, de muzikanten stelden zich middenin op in een kring. Zo, naar elkaar kijkend en luisterend, werden de opnamen live gemaakt. „Iedere opname moest in één keer goed”, zegt Westerik, „we plakten geen stukjes aan elkaar.” De vijf muzikanten hielden elkaar al spelend in de gaten, grepen de kans om hun instrument de ruimte te geven of namen juist gas terug.

Westerik: „Elk nummer eindigt anders dan het begon.” De composities worden regelmatig onderbroken voor een muzikale uitweiding: de melodie buigt af, piano, drums en gitaar neigen in volume en expressie naar elkaar toe, als een gesprek dat op intieme toon wordt voortgezet. Die veranderlijke vorm was opzet, zegt Westerik. Hij had de nummers tevoren op die manier geschreven. Voor hem is het „een afrekening met tien jaar Gem”. „Ik wil laten zien wat ik kan, als muzikant en schrijver. Ik wil niet zomaar een voorman van een rockband zijn. Met Gem had ik een geweldige tijd, we deden soms honderd optredens per jaar”, zegt hij. „Die band was de beste reden om nooit te studeren. Maar inmiddels wil ik meer.”

Hunters Go Hungry (2011), zijn laatste cd met Gem, noemt hij nu een „ode aan mijn platenkast”, om de invloed van oude soul en sixtiesbands. Het nieuwe Dear Island is een ode aan het eiland Vlieland, maar ook aan het ‘idee’ van een eiland.

„Het idee van onafhankelijkheid, en van verandering. De vorm en ligging van Vlieland en andere Waddeneilanden veranderen door invloeden van buitenaf, door wind en zee. Op die manier willen wij ook groeien en vervormen. Al mijn muzikanten zijn ook betrokken bij muzikale projecten van anderen. Dat is een externe invloed die bij ons doorwerkt, bijvoorbeeld. Die wendbaarheid spreekt me aan.”

De sfeer van wind en zee maakt al deel uit van zijn muzikale expressie. Zo vertelt hij over het languissante It’ll Be Soon dat het als uptempo nummer bedoeld was, maar uiteindelijk loom uitpakte. „Alsof je wakker wordt in de branding.” Zo makkelijk kan Bewilder van vorm en richting veranderen, zegt Westerik. Hij knikt tevreden. „We zetten ons voort als eiland.”

    • Hester Carvalho