Speelfilm over N.W.A-rappers raakt open zenuw

Arrogant machtsvertoon, schaamteloze etnische profilering en stuitende raciale vooroordelen spelen een grote rol in de sleutelscènes van Straight Outta Compton, dat de opkomst en ondergang van de invloedrijke hiphopgroep N.W.A (Niggaz Wit Attitudes) tussen 1986 en midden jaren negentig naspeelt.

Er zijn scènes waarin leden van de groep zonder aanleiding staande worden gehouden door de LAPD, de politie van Los Angeles, die eind jaren tachtig met grof geschut de orde probeert te herstellen in zwarte wijken waar drugsdealers het voor het zeggen hadden en bendes elkaar met zwaar geschut naar het leven stonden. De rappers worden meedogenloos tegen de grond gewerkt of hardhandig met hun hoofd op de motorkap gesmeten. Wie protesteert moet mee naar het bureau. Als dat voor de zoveelste keer gebeurt, is de maat vol. N.W.A neemt de woedende protestrap Fuck tha Police op, waarvan het refrein elke avond wordt meegebruld door duizenden Afro-Amerikanen die zich achtergesteld voelen. De woedende ‘reality raps’ van N.W.A vertegenwoordigen hun dagelijkse werkelijkheid, hoewel de gangstarappers ook feestnummers maken over bitches en ho’s.

De autoriteiten zijn op z’n zachtst gezegd niet geamuseerd over de song die volgens hen oproept tot geweld tegen de politie, waarna een steekspel tussen N.W.A en de politie volgt. Het is evident dat het vooral deze beelden zijn die pijnlijke parallellen met de actualiteit vertonen: is er dan echt niets veranderd? Ze raken een open zenuw en zijn ongetwijfeld de reden dat Straight Outta Compton zo’n grote hit is in Amerika.

Want aan de tweeënhalf uur durende film kan het niet liggen; die is als geheel namelijk minder geslaagd. Na een ijzersterk eerste uur sijpelt de energie eruit weg. Er zijn te veel scènes met gedoe over royalty’s, uitbuiting door hun blanke managers en decadente zwembadfeestjes. Het laatste half uur is zelfs larmoyant, als rapper Eazy-E aan aids sterft en alle hiphoppers met tranen in de ogen afscheid van hem nemen. Hoewel Dr. Dre zich onlangs verontschuldigde over alle door hem mishandelde vrouwen, ontbreekt dit soort agressie in de bewonderende biopic waarin vrouwen sowieso naamloos vlees zijn.

Vreemd, alsof seksisme minder erg is dan racisme.