Namen en rugnummers

De werkelijkheid kan absurdistischer zijn dan fictie. Ilona Verhoeven ziet meer dan zij ziet.

foto ilona verhoeven

Het onmogelijke gevoel dat je in een menigte iemand herkent van wie je weet dat het uitgesloten is dat je die persoon ergens tegenkomt. Je zou ze afvuren als popcorn uit een pannetje, de vragen, bij een eventuele ontmoeting – waar was je al die tijd, hoe voel je je, wat voer je uit, kom je verder nog weleens ergens, volg je nog hoe het met ons hier gaat, weet je dat alles gewoon maar doorgaat alsof er niks gebeurd is, is het warm of koud waar je verblijft, merk je het verschil tussen dag en nacht, welke bewoordingen begrijp je, geef alsjeblieft een teken als jij weet dat alles goed komt, eentje maar, en dan de verdwijntruc, die onvermijdelijke verdwijntruc. Alles opgelost in een schimmige wolk.

Gezelligheid, zon, mensen, sport, snelheid, winnaars. Ja, wat was de wereld gekleurd. Geel vooral. Was er geen geel, dan waren er wel rode bolletjes. Tijdelijke uitslag voor de stad. In de menigte liep een jongen in een spelersshirt. Heb je een held, dan draag je zijn shirt. Maar! Voor de één een held, voor de ander een verrader. Dat houdt het spannend. Een onzichtbaar kampioenschap waar de wereld om draait ook. Welk spelletje er ook gespeeld wordt, iedereen krijgt namen en rugnummers. Ofschoon volgens de meeste deelnemers winnen onmogelijk is, is het plotseling terugkomen in de wedstrijd het leukst. Dat het van 4-0 naar 4-4 gaat, en vervolgens, hopla, de verlenging in om in de 115de minuut het spel te beslissen. Want hee, wát als het hem echt was. Dataman! Een maf idee, en de speler was alweer uit zicht. Als een roadrunner, de birdibus zippubus, in zijn onnavolgbare tempo veel stof opwaaiend, miep-miep. Weg.

    • Ilona Verhoeven