Julia Child en het peil van het Iran-debat

Ik lees op het ogenblik As Always, Julia, de fantastische briefwisseling tussen Julia Child en Avis DeVoto. Voor wie Mastering the Art of French Cooking (1961, 726 pagina’s) niet in zijn keuken heeft staan: Julia Child was de beroemdste van de drie auteurs van dit handboek van de Franse keuken voor de Amerikaanse huisvrouw. Ik kan met name de boeuf bourguignon aanbevelen – bewerkelijk, maar absoluut de moeite waard.

Avis DeVoto werd in 1952 haar (pen)vriendin en raadsvrouw. De brieven van de twee vrouwen – Avis in de VS en Julia eerst in Parijs – gaan over de zware bevalling van Het Boek, de geheimen van quenelles, over hun mannen (historicus Bernard DeVoto en diplomaat Paul Child), cocktailparty’s en de Amerikaanse politiek. Jaren vijftig, dus McCarthy, die in iedereen een verdrongen homoseksueel en Sovjet-spion zag.

Hun woedende uitspraken lezend over het ondermaatse niveau van de Amerikaanse politiek kreeg ik steeds meer flash-forwards naar het huidige, treurige debat in Washington over het nucleaire akkoord met Iran. Nu ben ik natuurlijk voorstander van het akkoord, dus partijdig. Maar wat denkt ú dan van al die Republikeinse presidentsgegadigden die van plan zijn zo’n beetje op dag één van hun presidentschap het akkoord te verscheuren?

Denken die echt dat Europa en China en Rusland, de medepartijen, daarin meegaan? Al die landen die niet weten hoe snel ze handelsdelegaties naar Iran moeten sturen om zaken te doen? De Britse minister van Buitenlandse Zaken ging vorige week zelf naar Teheran om de Britse ambassade te heropenen die in 2011 nog door Londen was gesloten. Ik zag al dreigementen van Congresleden om ook Europa met sancties te bestoken. Zijn zij soms de politie van de wereld?

Binnenkort gaat het Congres zich over de deal uitspreken, en hem afwijzen, dat staat vast. Net zo min als bij de presidentsgegadigden gaat het om de inhoud, die hoe dan ook het Iraanse nucleaire programma echt aan banden legt, maar om het feit dat het akkoord door een Democratische president tot stand is gebracht. En om het feit dat veel Congresleden veel geld krijgen van de pro-Israël-lobby. Hoewel verscheidene Israëlische ex-inlichtingen- en -legerchefs het akkoord met Iran accepteren, blijft premier Netanyahu mordicus tegen: „Deze deal brengt oorlog”, is een van zijn gematigder uitspraken.

Het staat vast dat Obama de afwijzing van het Congres zal vetoën. Het ziet er nu naar uit dat de tegenstanders onvoldoende stemmen hebben – tweederde meerderheid in beide huizen – om dat veto te overstemmen. Afgezien van de akkoordverscheurende presidentsgegadigden, wat dan? De Israëlische ex-premier Barak wekte vorige week ophef met zijn mededeling dat Israël enkele malen op het punt had gestaan Iran aan te vallen. Komt Israël dan alsnog in actie? Zie Netanyahu’s uitspraak.

Dat lijkt me een stuk gevaarlijker dan deze deal met Iran.