Elfje dat niet meer vliegen kon

Willy Stähle (1954-2015)

Wereldkampioene waterski

Dwarsleasie na mislukte parachutesptong veranderde alles voor Sportvrouw van 1971

Zie haar als een nimf uit het water oprijzen, aan het touw achter de snelle speedboot. Jong, blond, mooi. Een Nederlands meisje aan de wereldtop in de nieuwe glamoursport waterski. Daar staat Willy Stähle (17) naast Ard Schenk, ‘de Apollo van het ijs’, bij de verkiezing van Sportman en Sportvrouw van het jaar 1971. „Ik ben verslaafd aan snelheid”, zegt ze met een bescheiden lachje voor de camera van Avro’s Sportpanorama.

Gisteren werd bekend dat de voormalige waterskiester Stähle op 61-jarige leeftijd is overleden. Nadat ze in 2006 alsnog de Jaap Edentrofee had ontvangen voor haar verkiezing tot Sportvrouw van 1971, leefde ze in een zelfgekozen isolement. Ze had geen contact meer met familie en sportwereld, werkte niet mee aan een documentaire voor Andere Tijden Sport in 2011. Een ongeluk bij een parachutesprong in 1983, waarbij ze een dwarsleasie opliep en in een rolstoel belandde, had haar leven voorgoed veranderd.

„Als een elfje”, herinnert oud-ploeggenote Connie Dane zich in de documentaire de plotse opkomst van de jonge Stähle. Opgegroeid in Venezuela, waar ze waterskiede tussen de vissen. Ster in Bergen, vanwaaruit ze de wereld bestormt. Nationaal kampioen op haar veertiende, 26 Europese titels, als enige Nederlandse ooit wereldkampioen in 1971 in het Spaanse Banjoles, op het onderdeel figuren. „Een combinatie van turnen, kracht en timing”, vertelt ploeggenoot Ed Struijck. „Daar was Wil sterk in.”

Bij de Olympische Spelen van München 1972, waar waterski een demonstratiesport was, haalt Stähle goud en zilver. Om al in 1975 met haar sport te stoppen, 21 jaar jong. „De hele dag skiën is wel erg leeg”, stelt ze.

Stähle gaat fysiotherapie studeren en haalt spanning, snelheid en adrenaline uit parachutespringen. Tot die fatale zevende augustus 1983. „Ik lag geplakt aan de aarde”, omschreef ze zelf bij Sportpaleis De Jong in 2000. Leven in een rolstoel? „Ik vond het vreselijk om de straat op te gaan”, vertelt ze Sonja Barend. „Je schaamt je, belachelijk, maar je doet het toch.”

En over haar innerlijke strijd, bij Sportpaleis De Jong: „Afkicken van spanning en sensatie vond ik verschrikkelijk moeilijk. Een kwestie van doorzetten.” Wat blijft is de herinnering aan een elfje dat zo prachtig kon vliegen over het water.

    • Maarten Scholten