Braas is nieuw roeileven begonnen

Na overlijden van zijn vader zei Roel Braas de skiff vaarwel. In de ‘twee-zonder’ heeft hij zijn A-status weer terug.

De series van de mannen acht, afgelopen maandag. De WK roeien worden gehouden op het Meer van Aiguebelette, in het zuidoosten van Frankrijk. Het toernooi duurt tot en met komende zondag. Foto JEAN PIERRE CLATOT/AFP

Hij heeft een „klotetijd” achter de rug. Zomaar ineens was hij vader Huub kwijt, zijn maatje die er altijd bij was. Een agressieve tumor aan de alvleesklier. In maart geconstateerd, nog geen twee maanden later was hij dood. „Toen viel voor mij alles weg. Ik probeerde wel te trainen, maar dat was heel lastig”, vertelt roeier Roel Braas. Hij had in die periode gewoon zijn kop er niet bij. Het Europees kampioenschap in het Poolse Poznan werd een sof. Hij moest zeker vijfde worden om als skiffeur zijn topsportstatus (A-status) te behouden. Maar daar kwam hij lang niet aan. „Toen was het einde verhaal.”

Topsportstatus

Sportkoepel NOC*NSF aarzelde ondanks alle droevige omstandigheden niet om Roels topsportstatus in te trekken. Hij is er niet zuur over. „Iedereen moet daar het zijne maar over denken. Zo zijn de reglementen nu eenmaal”, zegt hij nuchter op de oever van Lac d’Aiguebelette waar deze week de WK roeien worden gehouden. Grinnikend: „Heel grappig eigenlijk. Je begint aan een sport omdat je het leuk vindt. Dan blijk je goed te zijn en krijg je de mogelijkheid om full-time te gaan trainen. Maar ineens word je afgerekend op wat je aan het doen bent. Wordt je kop er af gehakt omdat je het niet goed doet.”

Ondanks zijn talent en kracht had Braas als skiffeur te weinig resultaat laten zien. Vorig jaar miste hij het EK aldoor ander leed. Zijn zoontje Daan lag tijdens het toernooi twee weken in het ziekenhuis met een salmonella-bacterie, raakte in shock en moest worden gereanimeerd. „Hij viel helemaal weg, het was allemaal paniek”, zegt Braas.

Op het voor Nederland zeer teleurstellend verlopen WK in Amstelveen, vorig jaar zomer, werd hij negende. In de skiff, de eenmansboot, zou hij toch niet de glorieuze carrière doormaken die velen de boomlange ergometerspecialist hadden toegedicht. „Als ik het afgelopen jaar gewoon had kunnen trainen, had ik de boot voor Rio de Janeiro kunnen kwalificeren. Maar een medaille? Nee, dat had ik eerder moeten doen, zo eenvoudig is het.”

De wereldtop met het Nieuw-Zeelandse skiffkanon Mahe Drysdale, de Tsjech Ondrej Synek en de Cubaan Fournier Rodriguez is te sterk voor de Breezander. Braas is wel zo eerlijk om dat toe te geven, hoewel hij in 2013 op de WK roeien in Zuid-Korea vijfde werd en zich als talent positioneerde.

Roel Braas is aan een nieuw roeileven begonnen. In overleg met zijn coach heeft hij gekozen voor de mannen twee zonder met Mitchel Steenman (31), die door de rugblessure van Rogier Blink zonder partner zat. Het gelegenheidsduo won al goud in de wereldbekerwedstrijden in Varese en ziet voor zichzelf een prominente rol weggelegd op deze WK. Steenman: „Plek twee, drie is waar wij volgens mij thuishoren. Nieuw-Zeeland is nu nog een maatje te groot. Daar moeten we nog een jaartje samen kilometers voor maken.”

Snelste twee naar Rio

Partner Blink werkt aan zijn herstel, maar het is de vraag of Rio nog voor hem nog haalbaar is. „Rogier kan intussen weer fietsen, maar zeker nog geen wedstrijden varen. Uiteindelijk moeten de snelste twee naar Rio gaan. En als het met Roel harder gaat, dan is het heel simpel: dan moet Rogier een andere boot zoeken. Dat is vrij hard, ja”, beaamt Steenman. „Maar zo is topsport”. Het nieuwe duo heeft zojuist wat getraind op het meer dat vandaag donkergroen kleurt in een decor van massief gebergte waar grijze regenwolken tegenaan plakken.

Roel Braas voelt zich senang in de twee en heeft inmiddels zijn A-status weer terug. „Voor mij is het wel relaxter om even met iemand te zijn dan om er alleen voor te staan.” In een acht varen zou hij om privé redenen niet willen. „Ik heb nu ook een gezin, in de acht bijvoorbeeld moet je rekening houden met zeven anderen. Die jongens trainen ook laat in de middag. Dat zou betekenen dat ik zes dagen per week niet meer met vrouw en kinderen eet en de kinderen niet meer in bed stop. Daar heb ik geen zin in.”