Het langst zittende raadslid van Nederland    

Cees Huijssoon (76) zit sinds gisteren 45 jaar in de gemeenteraad van Zevenbergen. Daarmee is hij het langst zittende gemeenteraadslid van Nederland. 
Foto Rob Huibers / Hollandse Hoogte

Dankzij Huijssoons goede gezondheid en de medewerking van onze lieve Heer is hij elke keer weer op de kieslijst gezet. En hij heeft er nog altijd lol in. Mensen helpen, dat vindt Huijssoon leuk. “Het is hier toch een beetje dorps. In Amsterdam kent, laat ik zeggen, 95 procent van de inwoners de raadsleden niet. Hier is dat anders: ik word wekelijks aangesproken door burgers, dat ze klachten hebben over de overheid. 

“We moeten besturen op hoofdlijnen, wordt gezegd. Ik verwijs dus steeds meer mensen naar de gemeente zelf. We zitten in het digitale tijdperk, zo’n klachtenformulier kun je zo invullen. Maar ouderen hebben geen computer en soms wordt er na drie keer klagen nog niks gedaan. Dan help ik. Ik kan toch moeilijk tegen een burger zeggen: daar gaan wij niet over, wij moeten besturen op hoofdlijnen.”

Toen hij 31 was, werd Huijssoon - geboren in Zeeland, getogen in Brabant - benaderd door de Protestants-Christelijke Combinatie (PCC). Hij stond op nummer zes, was lijstduwer, want ze hadden maar twee zetels. Maar nummer drie bleek bij nader inzien geen tijd te hebben en Huijssoon ruilde van plek. Bij de verkiezingen won de PCC een zetel en zo kwam hij, op 31-jarige leeftijd, in de raad.

Het leven bestaat uit toevalligheden, zegt Hijssoon. In 1978 ging de PCC op in het CDA en bij de gemeentelijke herindeling van 1997, waarbij vijf gemeenten één werden, stapte Huijssoon over naar een lokale partij. “Ik wil niet terugschoppen, maar ik stond toen op de 21e plaats.” CDA-fracties van vijf gemeentes werden immers samengevoegd.

Nu is hij raadslid voor Onafhankelijk Moerdijk. Ze hebben zeven van de 25 zetels. Gisteravond was er een speciaal ingelaste raadsvergadering, ter ere van zijn 45-jarige raadslidschap.

Mondigere burgers

De burger is mondiger geworden, zegt Huijssoon weleens. Dat komt, denkt hij, door internet: mensen weten meer, krijgen meer informatie tot zich. En tegenwoordig hoeft de raad volgens hem over minder zaken te beslissen. “Ik heb nog meegemaakt dat de raad moest beslissen over een ophokplicht voor duiven, welke uren ze niet opgelaten mochten worden. Of we moesten straatnamen kiezen, daar zaten we dan een half uur per straat over te zeuren. Zulke dingen, daar zijn tegenwoordig commissies voor. Een hoop is vastgelegd in regels.”

Jonge raadsleden, die probeert hij weleens wat dingen bij te brengen. Een beetje mentoren. “Als je iets zegt in de raad, zet het dan op papier voordat je begint. Sommigen zeggen: dat lukt allemaal wel uit het hoofd. En dan zeggen ze daarna: er staat niets in de krant. Ja! Je moet het nieuws brengen, zeg ik dan.” En je kunt natuurlijk ook buiten de raads- en commissievergadering iets doen, vindt Huijssoon. “Schriftelijke vragen stellen, dat doe ik nog weleens. Misschien ijdel, maar ik heb er een hoop bewaard. Ik heb hier mappen vol liggen.”

Een dieptepunt in zijn carrière was de brand bij Chemiepack in Moerdijk in 2011. “Dat had zoveel impact op de gemeenschap en het heeft ook nog burgemeester Wim Denie de kop gekost, door haantjesgedrag van anderen. Hij is op een schandalige manier weggestuurd. Mensen kijken alleen maar naar de verpakking tegenwoordig. Gelukkig hebben we hem een hele leuke receptie kunnen bieden. Een paar honderd mensen kwamen hem de hand schudden.”

Eelt op de ziel

Hoogtepunten, die zijn er altijd geweest. “Je bereikt weleens wat. Van het rijden van een buurtbus tussen twee kernen tot een weg die wordt opengesteld voor landbouwverkeer.” Maar vooral: de geboorte van de gemeente Moerdijk in 1997. “We werden de grootste gemeente van Brabant, qua grondoppervlak. Elf kernen met elf culturen kwamen samen. In het begin werden de nieuwe borden met ‘Moerdijk’ zwartgemaakt.” Er is toch maar mooi eenheid gekomen.

Hoe houd je het zo lang vol? Een beetje eelt op de ziel, zegt hij. “U denkt toch niet dat ik in 45 jaar altijd mijn zin heb gekregen? Daar is een mooie uitdrukking voor: achterin de fuik zit de paling. Je moet geduld hebben.”

En hij is veel dank verschuldigd aan zijn vrouw, die hem nooit vroeg thuis te blijven. Ook niet tijdens de drukke levensfase van kinderen én een fulltime baan (hij als administratief medewerker). “Ze vroeg weleens: moet jij nou overal naartoe, doen de anderen dat ook? Dan zei ik: ik wil op de hoogte blijven, ik wil erbij zijn.” In de politiek gebeurt altijd wel wat, zegt hij. “Vijfhonderd raads-, fractie-, en commissievergaderingen, van gemiddeld twee uur, heb ik berekend. Als je dat allemaal gaat optellen, is dat heel wat.” Voorlopig is hij nog niet van plan te stoppen.