In elk kantoor hoort een echt stukje bos

Honderden kunstenaars studeerden weer af deze zomer. Wie springt eruit? Vandaag Marielin Simons van Minerva in Groningen.

Marielin Simons kapte bomen uit het bos dat ze als kind had geplant en maakte er op de examenexpositie van Minerva een bewandelbare installatie van.

Een berkenbos in een verduisterd lokaal op de eerste etage. Daarmee verraste Marielin Simons de bezoekers op de examenexpositie van Minerva in Groningen. Haar bosperceeltje stond in een ruime glazen kas van vier bij vier meter. Via een opening aan de rechterkant kon je naar binnen. Lopend over een paadje tussen de witte stammen zag je het bos - en jezelf - in het glas weerspiegeld, waardoor het bos diepte kreeg en groter leek. Fascinerend was de zachte grond van stukjes schors en ander bruin bosspul onder je voeten. Net echt.

Jammer dat de bomen op 2 meter waren afgezaagd, weinig takken hadden en al helemaal geen bladeren. Berkenblaadjes kunnen zo lekker ritselen in de wind. Maar er waren wel opvallend veel spinnenwebben, die toch voor een suggestie van leven zorgden. Wat een dood gekapt bos had kunnen zijn, voelde als een stukje echt bos op deze onverwachte locatie.

„Ik wilde de natuurervaring overbrengen naar een artificiële ruimte”, zegt Marielin Simons (24). „Dit was mijn eerste installatie waar mensen in kunnen.” Eerder maakte ze kijkdozen met geïdealiseerde landschappen, zoals Coloured moonshine in a box, met een maan die weerspiegelt in een bosmeertje. „Later maakte ik grotere lichtbakken/diorama’s waar ik een wereld in vang die ik interessant vind. Dat doet meer met mensen, merkte ik. Het wordt bijna interactief.”

Voor de examenexpositie ging ze een fors maatje groter. „Het dubbelzinnige van een boservaring midden in een school in een stad, dat vind ik heel interessant. Ik wil weten of je een natuurbeleving kunstmatig kunt nabootsen. Ik hoop dat mensen in deze geconstrueerde werkelijkheid gaan nadenken over hun relatie met de natuur.”

Zelf is ze opgegroeid aan de rand van een Drents bos. „Ochtenddauw, de geuren, een buitenrit op een paard. Daar is mijn liefde voor de natuur begonnen. Als kunstenaar wil ik dat delen met mensen die dat niet kennen of vergeten zijn.”

Volgens Simons voelt iedereen intuïtief liefde voor de natuur. En naarmate de wereld moderner wordt ziet ze dat verlangen groeien. „Er is behoefte aan wildernis.”

De berken in de installatie zijn niet zo maar bomen. „Ik heb ze zelf geplant met mijn vader vijftien à twintig jaar geleden. Niet wetend dat ik er dit mee ging doen.” Ze velde voor de 24 stammen zestien bomen. Ook de grond nam ze mee uit Drenthe. „Dat zorgt voor de bosgeur en die roept herinneringen op aan boswandelingen.”

Simons heeft aanvragen gekregen van festivals die haar bos willen exposeren, maar ze vraagt zich af of het buiten een kunstmatige ruimte als de school wel werkt. „Het bos zou wel geweldig zijn in een groot kantoor. Dan kunnen de mensen zich daar even in de natuur terugtrekken van de stress.”

Over haar toekomst zegt Marielin Simons dat ze nu eerst een jaar wil ervaren hoe het is om kunstenaar te zijn zonder de constante feedback van leraren. „Plus twee dagen per week werken om geld te verdienen. En reizen maken naar Finland en Ierland om mijn inspiratie te voeden. Misschien een atelier in Amsterdam, zodat ik kan pendelen tussen het stedelijke en het natuurlijke, wat kenmerkend is voor mijn werk.”