Hartstikke therapeutisch: met je collega’s in de kelder spelen

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Bedrijfsuitje van de marketingafdeling van Volvo Trucks bij Sherlocked in de Beurs van Berlage in Amsterdam.

Wie: Sherlocked-bedenker Victor van Doorn en spelbegeleider Sam Koppenol. En de Volvo’ers: Marike Dijk, Floor Kijl, Charles Engelaar, Daniëlle van Eck, Cynthia van ’t Hoff.

Ze hebben alle hoop op marketingmanager Marike Dijk gevestigd. Maar mocht die het nu ook écht niet meer weten, is er altijd nog eventmanager Floor Kijl. Die spant haar biceps, kijkt geruststellend naar haar communicatie- en marketingcollega’s. “Floor beukt de deur wel in”, zegt Charles Engelaar. De marketingdirecteur van Volvo Trucks heeft er vertrouwen in. Al vraagt hij fluisterend zodra zijn dames hem zijn voorgegaan in de Sherlocked Escape Room of we alsjeblíeft wel willen opschrijven dat ze er vijf minuten voor tijd uitkwamen. “Dat de mensen niet denken dat wij dit niet kunnen.”

Bevrijd! Uiteindelijk. Na een lang uur in de Escape Room #bedrijfsuitje #volvotrucks #sherlocked

Een foto die is geplaatst door Bo&Caro (@boencaro) op

Ontsnappingsvaardigheden

Niet dat er bij het Sherlocked-team ook maar enige twijfel bestaat over hun ontsnappingsvaardigheden. Dat zit wel goed, denken ze. Daarnaast hebben de Volvo-ers stelling van Pythagoras zojuist uitgebreid doorgenomen met z’n allen. En uitgezocht of ze niet alvast wat oplossingen konden googlen.

Maar helaas. Spelleider Sam Koppenol neemt alle telefoons in. Hij brengt ze naar het geheime vertrek onderin het oude beursgebouw - hoogstwaarschijnlijk het kantoor van architect Berlage zelf - wenst ze succes en sluit de deur. Dan sjeest hij de trap weer op en neemt plaats bij de beveiligingscamera’s waarmee hij de Volvo-communicatieafdeling een uur lang in de gaten zal houden.

Gemiste aanwijzingen

Dat doet hij zo nu en dan hoofdschuddend, en een tíkje opgewonden. “Niet doen! Nee! Jullie moeten naar links. Ga weg uit die hoek!” Maar de zes poppetjes op zijn scherm horen hem niet. Ze kijken onder het zware bureau, inspecteren schilderijlijsten, verschuiven een stoel en staren minutenlang naar iets in een kast. Maar daar vinden ze de aanwijzingen niet die hen de beveiligde kamer uit zal helpen. “Ze moeten samenwerken”, zucht Koppenol. Hij houdt zijn adem in wanneer ze met de antieke telefoon heen en weer beginnen te lopen. Niet de bedoeling. Geldt ook voor het verplaatsen van de rest van de spullen.

Hartstikke therapeutisch, zo’n teambuildingsmiddagje in een kelder. Koppenol vertelt over vriendengroepen die hij heeft begeleid, over families, de verzameling bedrijven. Over de ruzies die ontstaan, maar toch echt opgelost moeten worden. “Je móet wel samenwerken. Overléggen. In je eentje red je het niet. Communicatie is het allerbelangrijkst.”

Toch nog ontsnapt

Hij besluit maar eens een telefoontje te plegen naar zijn opgesloten communicatieclub. Koppenol kijkt bezorgd naar de klok op zijn bureau. Ze lopen zo’n twintig minuten achter op schema, zegt hij. Tijd voor de spierballen van Floor dus, of een verlossende wiskundeformule. Hangende schouders, zenuwachtig geijsbeer op het scherm. Maar goed. Uiteindelijk kwamen ze natuurlijk vijf minuten voor tijd naar buiten.